Yavrularını güvenli bir ortamda doğurmak isteyen anne kedi, bütün gece ağladı ve onu içeri aldık…
Beğendiği dolaplardan birinin içinde yavrularını doğurdu, biraz büyüttü ve çekip gitti…
Altı kedi yavrusu ile baş başa kaldık…
Onlara iyi birer yuva bulmak için gazetede okurlardan yardım istedik, telefonlar yağdı. Ve muhterem karım Andree telefonun başına oturdu, bebekleri isteyenleri sınavdan geçirdi…

“Hayvanları seviyor musunuz?..”
“Tavuklarımız vardı yenge…”
“Eviniz kaçıncı kat, çünkü bebek kedi balkondan düşerse öyle yüksek olmasın…”
“Düşse bırakmayız yani… Bakarız düşecek, tutarız…”
“Bir de temizlik yapılırken pencereyi açarsanız, o sırada bir kuş pencerenin önünden geçerse, bu kuşa atlarsa…”
“Kuş geçmez…”
“Alt katta kim oturuyor?..”
“Maksut beyler…”
“Ne iş yapıyor?..”
“Avukat… Kedi onların evine düşerse diye mi?..”
“Hayır, hayvan sevmeyen birisi olabilir… Şikâyet ederse sonra… Böyle durumlarda insanlar hayvanları dışarı atıyorlar, olur mu yani…”
“Olmaz…”
“Elektrikli sobanız var mı?..”
“Kombi bizimki…”
“Elektrik çarpmasın sonra… Peki evin önünden çok şey geçer mi?..”
“Kuş mu?…
“Yok, arabalar falan…”

…
İyi yürekli, merhametli insanlar durmadan aradılar…
Sonunda…

Sonunda kedi yavruları bizde kaldı… Bizimle saklambaç oynamayı seviyorlar, nereye baksam iki kulak gözüküyor…
Kimse kazanamamıştı kedi yerleştirme sınavını…

Bekir COŞKUN