1 haftadır panik haldeki bebişlerim, yavaş yavaş alıştılar annesizliğe… Çığlıklar, miyavlar durmadı tabi. Ciğerlerini yırtarcasına annelerini çağırmaya devam ediyorlar. Anne memesi yerine, biberonun plastik memesini koymayı öğrendiler. Biberon anneleri oldu bir bakıma. Onun için kavga ediyorlar… Kendi kendilerine çiş yapmayı öğrendiler. Gaz çıkaracakları zaman masaj istemiyorlar artık. Gark gurk sesler geliyor gezerlerken.

Beyaz olan yavruyu, ( herşeyiyle Rüya’ya benzeyen) diğer iki yavru emmeye devam ediyor. Göbeğinde tüy kalmadı yavrumun. Canı yanınca kendini atıveriyor kutudan dışarı. Tülbent, çorap, peluş oyuncak, yastıkla ayırma gibi türlü yöntemler denemiş olsamda, her sabah beyaz yavruyu tekirlerin altında, göbeğini emdirirken buluyorum.

Annesizliklerinin acısı en çok geceleri burkuyor yüreğimi… Deli gibi, emecek, sarılacak anne arıyorlar kutunun içinde. Çığlık çığlığa… Peki ben? Öyle çok özledim ki kızımı… Geceleri koynumda bir mırıltı eksik. Patilerini öpmeyi, burnunu ısırmayı, kokusunu çok özledim Rüya’mın… Bugün son kez aradım sokaklarda, bilerek her evin önünde daha uzun bekledim, seslendim. Belki biri aldıysa eve, kızım cama kapıya koşsunda kendini göstersin diye. Yavruların bahçede 2-3 saate yakın ağlamasına göz yumdum. Duyarda, gelir belki diye… Hepsi sonuçsuz tabi.

Normal şartlar altında 2 aydan önce yuvalandırmayı düşünmediğim kadersiz bebişlerime, acilen yuva arıyorum. Çevrenizde kedi evlat edinmek isteyen birileri olursa, lütfen aklınızda bulunsun…

Sonuç olarak, yetimlerim büyüyor büyümesine ama bendeki suskunluk geçmiyor…