Merak edenler olmuş, “neredesin angaralı!” , “kızım ay’a falan mı taşındın, ulaşmak ne mümkün?” , “ee bizim kedilerin çok hikayesi birikti, hadi bi araşalım, yazışalım” , “ooofff çoook özledim!!!!” , “”vallahi polise haber vericem artık :p ” diyenler olmuş…

Anlatalım o halde.

Pek keyifsiz ağustostuk, eylül olduk.. Ekim olduk, kasım, derken aralık.
Eylül “sağlık” ve “ölüm” teması içinde geçti, ekim krizlerle… Kasım sakinleşti biraz, aralık biterken, hayatın var olduğunu gösterme çabası içinde…

Aralığın 1′inden beri yoğunum. Hem var gibiyim, hem yok gibi. Her değişiklik, her yoğunluk bir umuttur benim için. Zihnim “umuda” çalışıyor şu aralar. Bazı durumların stresi tam gaz devam etmekte, ama eskiye göre daha umutlu ve heyecanlı stresler içerisindeyim.

Tüm sevdiklerim, özlediklerim çok yakınımda artık. Bir gidenin yeri, bir doldu pir doldu. Hep gülen gözler, hep neşeli yüzler, hep sıcacık samimi sohbetler. İyi ki geldiler, iyi ki yakınlaştılar bana! Mutluluk artık Ankara’da Alışmak neredeyse 2 yıl alsa da…

Yılların geçtiğini bir çocuğa bakarak kolayca anlayabiliyorsunuz. Büyüyor, ergenliğe giriyor, evleniyor ya da.. Evleniyor!

Ama bir kedi’ye bakarak anlamak zor. Bir avuçtan daha küçük suratları, hep aynı. Cildi kırışmıyor mesela, kırışsa da farkedilmiyor, bilmiyorum… Kedilerin 1 yılı, insanın 7 yılına eşitken, kediler nasıl yaşlanır bilmiyorum… Bir kedi suratı hiç 5 yaşında, 12 yaşında gibi gelmiyor bana mesela. İnsanların sevdikleri hep genç kalıyor gibi…

Neyse…
Özetle, ben evleniyorum!