En zor ve en uzun geceyi atlattık. Gece gezmelerini seven kızım, gece boyu evden çıkmadı, beni yalnız bırakmadı. Sanırım gerçekten hissediyorlar bir sorun olduğunu. İlk kez tam 12 saat boyunca miyavlamadı. Ben ağladım, o mırladı. Ben boş boş televizyona baktım, o hiç olmadığı kadar anlamlı, gözlerimin içine baktı. Bunaltan havaya, tüylerine, terlememe rağmen, yanımdan gitmedi. Serin fayansta değil, kolumda uyudu.

Dün gece ilk kez karnında tekmeleri gördüm. Kendisi de şaşırmış olacak ki, kıpırdayan yerleri deli gibi yalamaya başladı. Nasıl doğuracak, nasıl büyütecek bebeklerini bilmiyorum. Daha kendisi bebek… Bu sabah her kedinin meme emerken yaptığı hamur yoğurma hareketini yaptı ve pikenin ucunu emdi. Bir de buna ağladım sabah sabah…

Sanırım bu kadar yeter, şimdi kalan işleri tez elden toparlama vakti.