Burada bahsettiğim gibi, şehrin ışıklarını en son ben söndürdüm. Ayrıldım Muğla’dan. Beraber ayrılacaktık kızımla olmadı. Yeni gelişmeler, yeni duyumlar var. Son gün deyim yerindeyse, Muğla kazan ben kepçe, aradım Rüya’yı. Marmaris yoluna çıkan merdivenleri dahi bilmeyen kızım, en son söz konusu yolun karşı tarafında ölü olarak görülmüştü. Cesedini bulamadım. Muhtemelen belediye tarafından kaldırılmıştı. Ama Rüya, malum(!) kiracılar tarafından oraya bırakılmış. Bu konuda malesef eminiz…

Geri dönememesi çok normal. Çünkü kızım, hiç işlek bir caddede karşıdan karşıya geçmek zorunda kalmadı. Bebekler biraz fazla miyavladılar diye, son gün kendileriyle ciddi bir kavga yaşandı aramızda. Annesiz oldukları için ağlıyor olabilirler mi? sorum yanıtsız kaldı tahmin edeceğiniz üzere.

Bebekleri büyütme aşamasında, en zor dönemlerinde bana destek olan Muğla’dan arkadaşlarım Merve ve Uğur’a çok teşekkür ediyorum. Çok şükür ki, 2 haftalıkken annesiz kalan Efe, Sultan ve Tontik, şimdi çok sağlıklı. Biz söylemezsek, kimse anlamıyor annesiz olduklarını. Bu süreçte Facebook Kedi Kardeşliği sayfamızdan tanıştığım ve istisnasız hergün halimi hatırımı soran, bebekler için birşeyler yapmaya çalışan Sevgi Hanıma ve blogger arkadaşım Hasan Yasin Türkyılmaz‘a da çok teşekkür ediyorum.

İyi ki varsınız…