Geçtiğimiz yıl bugün büyük bir heyecanla başlamıştı KediKardeşliği macerası… Büyük adımlar atmaya çalıştık. Bazıları amacına ulaştı, bazıları yarım kaldı. Bazen duyarsızlıktan, bazen de insanların şişmiş egoları yüzünden. Bazen mutluluklarımızı paylaştık, bazen hüzünlerimizi. Öyle sanıyorum ki, Kedi Kardeşliği’nin en acı günü, Badem‘in gittiği gün oldu. En mutlu günü de Rüya‘nın dünyaya geldiği gün.

Çok şey yaşadık. Sahipli/sahipsiz yuva arayan tüm kedilere kapımızı açtık. Pek çoğunda mutlu sona ulaştık. Boğazımızı düğüm düğüm eden en talihsiz yuva arayışımız ise Juliet ile oldu.Duyarsızlık, ne oldumculuk, insan olmanın ne demek olduğunu anlamamış zihniyetlerin saçma sapan açıklamaları bizleri bu zorlu süreçte hem çok üzdü, hem de sinirlendirdi. Yuva arayışımız yarım kaldı, çünkü o dayanamadı…

KediKardeşliği sayesinde pek çok kişiyle tanıştım. Kendisinde yemek artıklarını sokak hayvanlarına verme bilinci uyanan, sıcak yaz günlerinde kapısının önüne kuşlar,kediler,köpekler için bir tas su koyan, kısacası amacımızı anlayıp bize destek olan herkese sonsuz teşekkür ederim.