Evimizden ayrılırken geçen hafta, son kalan kolilere yapıştı ve çıkmak istemedi evden. Kimse inanmıyordu belki ama, o bana gerçekten tüm hissettiklerini anlatıyordu, bazen sadece bakarak, bazen miyavlamasıyla, bazen susup kalmasıyla. Kucağıma aldım onu, sana söz veriyorum, havalar ısınsın daha güzel bir evimiz olacak, dedim. Patisiyle çeneme dokundu ve çıktık evden. O eve birlikte, dört beş parça eşya ile girmiş, o evde çok anı biriktirmiştik.

Saçma gelecek elbette birilerine, hiç açıklama yapacak gücüm de yok ki. Ama kısaca millet kıçını yırtıyorken mutlu olmak için, biz sadece sahiplendik birbirimizi. Ve sadece basit bir duyguydu bizim mutluluğumuzu sağlayan, o bana ben ona bakıyordum. O beni ben onu büyütüyordum. O bana, ben ona muhtaçtım. O kadar eşittik ki…

(…)

Annem aradı, hasta olduğunu söyledi Ökkeş’imin. Ciddiye almadım, konduramadım çünkü. Bir de ot süpürge yer kusar, mutfaktan birşeyler çalar ishal olurdu, annem her yaramazlığını hastalık sanardı.

Bir kaç dakika içinde gelen bir başka telefon üzerine eve doğru yol almaya başlamıştım bile.

Merdivenleri çıkarken, içim pır pır etti. Ökkeş kapıda beni karşılayıp, patilerini üzerimdeki kıyafete geçirip kucağıma çıkmak isteyecekti hemen. Onu kucakladıktan sonra halıya oturup, göbeğini öpecektim. “Hani nerde senin pillerin, gerçek olamazsın sen, gerçek hiçbir şey bu kadar tatlı olamaz, sen olsan olsan oyuncaksın, içinde can yok senin” diyecektim.

Meğer içinde can yokken de çok tatlıymış benim oğlum…

(…)

(Öncesi ve sonrası için buraya. ) Alev Durmuşoğlu, 2,5 yıldır annelik yaptığı biricik oğlu Ökkeş’i kaybetti. Dillerden düşmeyen, sosyal medyanın en ünlü kedisi, Ökkeş, rahat uyu…