O bizim Rozimiz… Bembeyaz bir anne prenses…

Henüz bebekleri karnında… Heyecanla bekliyoruz.

Başak hanımın bahçesindeydi (sokakta).. Taşınacakları ve dolayısıyla kediciğe yemek verecek kimse olmayacağı için, hemen gidip aldı Aysel hanım.Soğukta, sokaklarda doğuramazdı çünkü..Aç aç bakamazdı, emziremezdi yavrularını…

O müthiş an geldiğinde gözyaşlarını tutamamış Aysel Hanım. Haklı da… Bir bebeğin dünyaya gelişi, yepyeni bir hayata merhaba demesi ve buna şahit olmak anlatılamaz bir duygu. Hergün sokaklarda yüzlercesi anne oluyor, yüzlerce bebek dünyaya geliyor. Daha doğdukları ilk gece kömürlüğü kirlettiler diye sokağa atılanlarda var, çok miyavlıyorlar diye acımasızca yakılanlarda… Çoğunun kaderi birbirine benziyor. Özellikle kış bebekleri soğuk havaya dayanamıyor ve henüz gözlerini açıp dünyanın nasıl bir yer olduğunu göremeden yaşamını yitiriyor…

Aysel hanım, buna mahal vermedi… Anne prenseside, bebekleride yuvasına aldı. Korunaklı, sıcak ve kötülüklerden uzak yuvasına… Ve müthiş bir deneyim yaşadı, bir kedinin bebeklerini dünyaya getirişine şahit oldu…

Bu fotoğraf, annenin bebeğine, dünyaya getirdiği canlıya bakışı, onu sabırsızlıkla bekleyişi sözcüklerle ifade edilemez…Ve elbette, doğar doğmaz annesinin memesine yapışan, onu tanıyan ve kokusunu alan meleğin yaşadıkları, çevresindekilere yaşattıkları…

Onlar şimdi 6 kardeş… Bir meleğin onları kanatları altına almış olması ise en büyük şansları…

Yakında açılacak o güzel gözleriniz.. Önce herşeye korkusuzca yaklaşacaksınız… Keşfetmenin heyecanı ile.. Bacaklarınız titreyecek ayağa ilk kalktığınızda… Göbeğiniz yere değecek. Burnunuz, bıyıklarınız, kulaklarınız hep hareket halinde olacak, yani algılarınız açık . Kavga etmeyi öğretecek anneniz size. Kendinizi nasıl koruyacağınızı falan… Öğrendiklerinizi hayatınız boyunca kullanmak zorunda kalmazsınız dilerim… Çünkü Aysel annenizinde kulağınıza fısıldadığı gibi:

 ”Bu dünyada kötü insanlar olduğu kadar, iyi insanlarda var. Dilerim karşınıza hep iyi yürekli insanlar çıkar yavrularım.”