Dünyanın en keyifli şeyi ne diye sorsalar şuan, o “edit”leri yapmak derim

Devamını oku »

Çekmişsin arabayı kenara, içerde derin bir sessizlik. Radyoyu açıyorsun, tüm kanallar reklamda. İnce bir küfürle kapatıyorsun. Yağmurdan 50 metre ileriyi görmen bile mümkün değil. Ama inatla uzağa bakıyorsun. Görebiliyormuşsun gibi…

Ortam yumuşasın diye, öylesine ortaya atılmış bir cümle. “Hiç kedi yok mu yaa buralarda?”

Ve hooop! Kaportaya zıplayan bir minnoş. İçerde ne suskunluk ne de gerginlik, hiç birşey kalmıyor, sessizce bıyık altından gülen iki arkadaştan başka

Kendimi anlamsızca yeryüzünde yaşayan biri olarak hissettiğimde… Hiçbir işe yaramadığımı düşündüğümde… Yaptığım en iyi şeyin “onları” sevmek olduğunu anlıyorum. Açıp fotoğraflarına bakıyorum. Sahipsizken, ölümle burun burunayken, kaç yıldır hayatta olduklarını ve mutluluklarını düşünüyorum. Ölümden, yaşama… Sokaktan, sıcağa… bir yolculuk onlarınki.

“Ölür” dediklerini yaşatmak, “kimse beğenmez bunu” dediklerini yuvalandırmak. Yaptığım en anlamlı şey şu hayatta… Gerisi boş.

Yalnız; ben Rüya’mı çok özledim. Öyle böyle değil… İnatla tutunduğu, tırnaklarını geçirdiği hayata, sarılmak nasıl zor geliyor şimdi bana…