Biraz da insanları düşünseniz ya ! Takmışsınız kafayı hayvana; varsa yoksa hep hayvan !

Hayvanla insan bir olur mu? Hayvan insanın yerini tutar mı hiç? Tutmaz değil mi! Görülmüş müdür hayvanların soygunculuk yaptığı ya da kanlı terör olaylarına karıştığı? Görülmüş müdür hayvanların canınıza, namusunuza, mal varlığınıza göz diktiği ? Görülmemiştir ya ! O halde nedir hayvanla derdiniz ? Siz insanı düşünün, insan için endişelenin.

O insan ki doğduğu toprağa ihanet etmiş! O insan ki sahip olma arzusuyla cana kıymış ! O insan ki özlemini duyduğu yeşili saksıya, hayvanı kafese tıkmış bunun adına sevgi demiş. Mutluluğa, güzelliklere, sevgiye yalnız kendini layık görmüş. Kendinden olmayanı hor görmüş, gücünün yettiğine dünyayı dar etmiş. Merhamet etmeden merhamet dilenmiş. Hep fazlasını istemiş .

Şimdi siz böyle bir insan faktörünü es geçip hayvanlardan mı şikayet ediyorsunuz? Hala hayvanlarla mı uğraşıyorsunuz? Cevabınız evetse tebrikler siz de  ”insan” tanımına cuk oturuyorsunuz.

Ahmet Ufuk IŞIK

“Kedi insanları olarak alışkanlıklarımıza düşkünüzdür biz. Öyle hop diye gelen değişimlerden hiç hazzetmeyiz. Hızlı tempolardan, alışkanlıklarımızı değiştirmek zorunda kalmaktan tek kelimeyle nefret ederiz. “ diyerek tanımlamıştı beni, seni, bizi, sizi… sevgili Ufuk.

Bir de kedi kadını olmak diye bir kavram vardı ki, Erdal Kaplanseren ; “Kedi ve kadın aynı terkeder. Neden gittiklerini de bilmezler, nasıl döneceklerini de. Bu yüzden daha büyük bir acıya razı gelip, hiç dönmemeyi tercih ederler…” sözleriyle son noktayı koydu konuya.

Dün blog arşivini gezerken düşündüm, sorguladım. Kendimi tanımaya çalıştım hatta. Sonra bir kaç olay canlandı gözümde. Hemen kendi yaptıklarımla, yaşantımla bağdaştırdım. Kedilerimin hepsi, çok sosyal kedilerdi, kalabalıktan kaçmaz, misafir gelince kuytu köşelere saklanmazlardı.  Eve gelen misafirlerle iyi vakit geçirmelerine, çok eğlenmelerine, hatta ellerinden yemekler yiyip, kucaklarında kısa şekerlemeler yapmalarına rağmen, gece olunca usulca gelir benim koynuma girerlerdi. Tarif edilmeyen güven duyma ve güven verme duygusu sanırım bu. Güven duyduğum yerlerden ve kişilerden gitmeyeceğime söz verdim ben de dün kendime… İlerde unutmayayım, olur da unutursam gözüme girsin diye de buraya not ediyorum.

Bunca sessizlikte beni merak eden, nasıl olduğumu, neler yaptığımı merak eden herkese, çok yakında süpriz bir gelişme mırlayacağım Huzurlu ve güvenli… Yalnız bırakmayanlara teşekkür ederim…

Bazen ara vermek iyi olur, iyi neticelenir.. Ekim iyi bir başlangıç, kasım başlangıçların kralıdır. Bu söylediklerim ise tek bir kişiyi ilgilendirir ve tek bir kişinin anlayacağı dildendir.

Yazmak istesem bu kadar iyi ifade edemezdim içimden geçenleri. Yüreğine sağlık Enstantane!