Hayvan sevmenin bir adım ötesi insan sevmektir..

Sahipsiz Kedi

25 Temmuz 2010 Yazar: BademRüya | Kategori: Yazarın Gizli Bölmesi

Bir sahipsiz kedi yavrusu gibi kalmış… Bitse de gitse keşke bir an önce bildiği oyun bahçelerine. Kimsesi yok. Yemek yapmak içinden gelmediğinden, yemekte gelmiyor aklına. Kolu kanadı kırık. Yanındaki can yok. Soluk yok. Gün sayıyor. Şimdi son 3!

Kızının karnındaki kıpırtılar tek neşesi.

Hiç Bu Kadar İçten Mırlamamıştı…

18 Temmuz 2010 Yazar: BademRüya | Kategori: Yazarın Gizli Bölmesi

En zor ve en uzun geceyi atlattık. Gece gezmelerini seven kızım, gece boyu evden çıkmadı, beni yalnız bırakmadı. Sanırım gerçekten hissediyorlar bir sorun olduğunu. İlk kez tam 12 saat boyunca miyavlamadı. Ben ağladım, o mırladı. Ben boş boş televizyona baktım, o hiç olmadığı kadar anlamlı, gözlerimin içine baktı. Bunaltan havaya, tüylerine, terlememe rağmen, yanımdan gitmedi. Serin fayansta değil, kolumda uyudu.

Dün gece ilk kez karnında tekmeleri gördüm. Kendisi de şaşırmış olacak ki, kıpırdayan yerleri deli gibi yalamaya başladı. Nasıl doğuracak, nasıl büyütecek bebeklerini bilmiyorum. Daha kendisi bebek… Bu sabah her kedinin meme emerken yaptığı hamur yoğurma hareketini yaptı ve pikenin ucunu emdi. Bir de buna ağladım sabah sabah…

Sanırım bu kadar yeter, şimdi kalan işleri tez elden toparlama vakti.

Önce kolilerimizi hazırladık. Sonra arabaya yükledik. Ardından büyük eşyalarımızı sattık. Halılarımızı, yemek masamızı, kalpli ve kedili mutfak takımlarımızı… Hepsini dağıttık bir yerlere. Rüya’nın en sevdiği topu kaybettik o hengamede. Üstüne tırmanıp uyuduğu, giysi dolabını artık bir başkası kullanıyor. O eve geldiğinde, karnı aç dönmeyen kedilerimin, artık boynu bükük. Taşındık…

Önce eşyalarımız gitti. Sonra evimiz. Sonra da Eray’ımız… Rüya’nın bitanecik babası, benimse 5 yıldır, hiç bıkmadan usanmadan, her sabah yeniden aşık olduğum adam. Gitti…

En son biz gidiyoruz bu şehirden. Işıkları biz söndürüp çıkacağız. Gözümüz arkada… Bırakılmaması gereken o kadar çok insan varken, biz bilinmeze yol alacağız. Şimdi bir tek Rüya kaldı bana. Bir de rüya gibi geçen 5 yıl.

5 yıldır, suyu hiç bulanmayan, tüm balıkların eşit şartlarda yaşadığı akvaryum, şimdi darmadağın. Bir tek deniz kabukları kaldı en derinde, yolumuz düşerse yeniden bu şehre, çocuklarımıza diyebilmek için. “Biz burada yatırım yaptık geleceğe…”