Kediler gerçekten çok akıllı hayvanlar. Bir kere daha, tecrübeyle onaylandı. Aylardır, her anına tanıklık ettiğiniz Rüya, annesine bunu birkez daha gösterdi. Muğla’da evimizi değiştirdik, Rüya ısrarla eski evimize gidip uyudu. Yeni kiracılara söyledik, tedbirinizi alın, onlar tedbiri Rüya’yı dövmek olarak gördüler. Yavrularını ısrarla o eve taşıdı, hatta bir gece kimseye çaktırmadan orda uyudu ve uyuttu yavrularını… Gittik aldık, yine uyardık, tedbirinizi alın! Camların sinekliklerini yenileyin! Dinlemediler…

Rüya yavrularını taşımaktan vazgeçti, ama kendisi o evde uyumaktan vazgeçmedi. E haklı, o evde doğdu sayılır. Gözleri açıldığında o evdeydi. Kulakları duymaya başladığında o evdeydi. Yağmurdan, köpekten kaçıp o eve koşardı. Acıkınca, özleyince, uykusu gelince o eve koşardı. Bize koşardı… Yine öyle yapmaya devam etti…

İki ayaklı hayvanlar tarafından üzerine su boca edilip, dövülene kadar… Bunları yapmaya devam etti… Ve tam 1 hafta önce bugün, tamda bu saatte, can havliyle kendisini o evin camından dışarı attı ve gitti…

Yavrularını bırakıp gitti. Annesini, babasını bırakıp gitti. Bir bilinmeze… Ne yol kenarlarında iz var Rüya’dan, ne de dönecek diye bir umut içimizde.

Emanetlerine gözümüz gibi bakıyoruz şimdi. Bu yavruların vebali, o insan kılıklıların boynuna…

26 Temmuz akşamı, Rüya’nın giysi dolabının içinden gelen hırlamasını duydum. Herzaman orda uyur zaten. Rüya görüyor herhalde diye düşünerek yanına gittim. Oturduğu yerde hırlıyor, uyumuyordu. Kucağıma aldım, sakinleştirmeye çalıştım.

Birkaç dakika sonra yoldaki bebeği gördüm ve ne yapacağımı şaşırdım. Beklenmeyen yolcular vardı. 1 hafta sonra gerçekleşmesi gereken doğum başlamıştı. Alelacele elime geçen boş bir valizin içine oturttum kızımı ve bende yanı başında beklemeye başladım. Gözümün içine bakarak ıkınmalar, arka ayakların birbirine dolanması, kasılmalar, acı dolu miyavlar.

Bir önceki yazımda da söylediğim gibi “keşke bir kez anne olsun, sonra kısırlaştırayım diye düşünmeyeseydim” dedim kendi kendime. 3 saat süren doğumun sonunda 3 bebeğimiz oldu. Kızım 2 gün boyunca yemek yemek ve su içmek dışında yerinden kalkmadı, yavrularının yanından ayrılmadı. Tuvalete ben zorla götürdüm.

Yemek, su ve kum kabını hemen yanına koydum. Çünkü bebeklerden gelecek en ufak bir ses, mızırdanma, hemen yanlarına koşmasına neden oluyor. En azından şimdi kafayı kaldırıp bebeklere bakıyor, sorun olmadığını anlıyor ve yemek yemeye devam ediyor. Panik hali yok.

Rüya’nın doğumdan sadece birkaç saat önce çekilmiş fotoğrafları için Flickr, doğum anı videosu için Dailymotion, doğum fotoğrafları için Facebook sayfalarımızı ziyaret edebilirsiniz. Bunlar ilginizi çekmedi mi? Peki o zaman, Rüya’nın kendisine birebir benzeyen, özel üretim kızını görmek istemez misiniz? Buyrun…

Anne-kız ağlaya ağlaya dünyaya küçük Rüya’cıklar getirdik. Erken bir doğum, hazırlıksız bir doğum. En azından psikolojik olarak hazır değildik… 3 tane dünya güzeli yavru merhaba derken hayata, kızımın gözümün içine çaresiz bakışı, benim çaresizliğim… Çektiği acıya sadece seyirci kalırken, içimden ne dedim biliyor musunuz? Keşke bir kez anne olsun, o duyguyu tatsın demeseydim. Ve tüm gün yorgun argın bebekleriyle ilgilenen anneye bakarak, içimden aynı cümleyi tekrar ettim. Defalarca!

Benim küçük kızım, kucakta uyuma, yatakta yanağa sürtünme huyundan sadece bebekleri için vazgeçti. Bugün bir ara su içmek için kalktı yerinden, tam su içerken küçük Rüya’lardan biri mızırdandı. O koşuşu, o paniği anlatmama imkan yok…

Seni çok seviyorum Rüya’m… En kısa zamanda gidiyoruz operasyona Hazırla kendini