‘Kimsenin zevkine karışılmaz, kedileri herkes sevsin demeyeceğim, ama ben kedi sevmeyenlerle anlaşamam.’

Nurullah Ataç, yıllar önce ‘Kedi’ başlıklı denemesinde söylemiş yukarıdaki bu cümleyi.

Kediler hayatımızda hep vardı, ama bugünkü kadar değil. Başbakan Erdoğan’ı yumağa dolanmış bir kedi olarak çizdiği için ceza yiyen Musa Kart sayesinde kediler Türkiye’nin en önemli gündem maddelerinden biri haline geliverdi.

Bir kedisever olarak buna itirazım olamaz.

‘Kedinin Gülüşü’ adlı kitabında Deniz Kavukçuoğlu diyor ki: ‘Kedilerle yaşamak kolay olmamaktan öteye başlı başına bir yaşam biçimidir. Seçimleri bu yaşam biçiminden yana olanlar beklenmedik sürprizlere, ruhsal altüst oluşlara ve benzeri yaşanmamış duygu dalgalanmalarına her an hazır olmalıdır.’

Kedili günlerimizin anlam ve önemine bu kadar uyan sözler olamaz!

* * *

Kedi karikatürü meselesinde Başbakanlık hukukçularının işgüzarlık yaptıklarını ve meselenin Erdoğan’dan habersiz gerçekleştiğine inanmak istiyorum. Bana kalırsa o avukatlar kedi sevmeyengillerden. Buna eminim. Çünkü kedileri tanımıyorlar. Tanısalardı eğer, bir kediyi azarladığınızda hiçbir şey olmamış gibi başını çevirip, patilerini yalamaya başlayacağını öngörürlerdi.

Kediler özür dilemeyi bilmezler ki!

Eşi Sezer Duru’la birlikte kedili yaşam süren yazar Orhan Duru’nun Deniz Kavukçuoğlu’na verdiği nota göre genelde Türkler inançları açısından kedileri severler, kedilerin temiz hayvanlar olduğunu düşünürler.

Eskiden kediler için ‘Hubbül hurrede mın’el iman’ denilirmiş. Türkçesi, ‘Kedi sevmek imandan gelir’.

Hz. Muhammed’in bir yakını ‘Kedilerin babası’ anlamında ‘Ebu Hureyre’ adını taşıyormuş, bu adı ona Peygamber vermiş.

Peygamberimizin eteği üzerinde yatmış uyumakta olan kedisini rahatsız etmemek için giysisini kestiği söylenir. Ben bu ilginç hikayeyi çocukken anneannemden dinlemiş, üst üste birkaç kere anlattırmış ve sonra da aynı sebeple hırkamın kolunu kesmiştim.

Kediler hep evlerin başköşesinde en rahat koltukları ele geçirirler.

Kedilerin Osmanlı dünyasında da seçkin bir yerleri var. Irak’ın Erbil şehrinde kurulan kedi pazarlarını Evliya Çelebi anlatıyor. Divan edebiyatında da şairlerin kedileri için yazdıkları şiirler var. Bunlara Hurrename denilirmiş.

* * *

Avrupa Birliği işinde son günlerde hükümette konsantrasyon eksikliği oluştu. Muhtemelen Başbakan, AB yüzünden iç siyasette başının derde girmesinden endişe ediyor. Fakat böyle bir ortamda kedilere neden kızsın, orası pek anlaşılmıyor.

Ortaçağda Hıristiyan din adamları kedileri cadı ilan etmişlerdi. Kedi beslemek suç olduğundan şatoları fareler basmıştı. İslam dünyasında ise kediler hiçbir zaman kıyımla karşılaşmadı.

Tarihte kedi konusunda da alınacak pek çok ders var.

Kedileri kendimize daha fazla güldürmesek derim.

Zeynep GÖĞÜŞ

Hürriyet/05.03.2005

Biraz da insanları düşünseniz ya ! Takmışsınız kafayı hayvana; varsa yoksa hep hayvan !

Hayvanla insan bir olur mu? Hayvan insanın yerini tutar mı hiç? Tutmaz değil mi! Görülmüş müdür hayvanların soygunculuk yaptığı ya da kanlı terör olaylarına karıştığı? Görülmüş müdür hayvanların canınıza, namusunuza, mal varlığınıza göz diktiği ? Görülmemiştir ya ! O halde nedir hayvanla derdiniz ? Siz insanı düşünün, insan için endişelenin.

O insan ki doğduğu toprağa ihanet etmiş! O insan ki sahip olma arzusuyla cana kıymış ! O insan ki özlemini duyduğu yeşili saksıya, hayvanı kafese tıkmış bunun adına sevgi demiş. Mutluluğa, güzelliklere, sevgiye yalnız kendini layık görmüş. Kendinden olmayanı hor görmüş, gücünün yettiğine dünyayı dar etmiş. Merhamet etmeden merhamet dilenmiş. Hep fazlasını istemiş .

Şimdi siz böyle bir insan faktörünü es geçip hayvanlardan mı şikayet ediyorsunuz? Hala hayvanlarla mı uğraşıyorsunuz? Cevabınız evetse tebrikler siz de  ”insan” tanımına cuk oturuyorsunuz.

Ahmet Ufuk IŞIK

Beş yıllık zorlu bir eğitimden sonra hiçbir iş garantisi olmadan hayata atılan binlerce veteriner hekime yönelik ithamınızı biz okuduk, bütün Türkiye okudu. Lütfen sizde şimdi bizi dinleyin ve eğer siz bir istisna olduğunuzu düşünüyorsanız bize denk geliniz, bu yazdıklarımıza köşenizde cesaretle yer veriniz.

Çünkü, bu ülkede hayvan sağlığıyla beraber insan sağlığı da tehlikeye atılırken biz Veteriner Hekimler haykırdık siz bize denk gelmediniz, yazmadınız!

Denetimsiz olarak et ithalatı yapılırken bu ülkeye deli dana, mavi dil ve diğer hastalıklar giriyor sağlığımız tehlikede diye haykırdık, Beyoğlu’nda yüzlerce Veteriner Hekim, Tabip, Diş Hekimi, Eczacı bir araya gelip sesimizi duyurmaya çalıştık siz bize denk gelmediniz, yazmadınız!

Kuş gribinde, kırım kongo kanamalı ateşinde meslektaşlarımız hayati risk altındayken ölüyorken siz bize denk gelmediniz, yazmadınız!

Bu ülkeye denetimsiz olarak hasta kaçak hayvanlar girerken bu durum hayvan ve insan sağlığı için risktir diyerek haykırdık, siz bize denk gelmediniz, yazmadınız!

Doğum günlerinde, sevgililer gününde petshoplardan hediye olarak alınan kaçak hayvanlar sokağa bırakıldığında kanuna aykırılıkları haykırdığımızda siz bize denk gelmediniz, yazmadınız!

Onlar sokakta aç gezmesinler itilip kakılmasınlar diye kanun uygulayıcıları göreve çağırdık projeler ürettik siz bize denk gelmediniz, yazmadınız!

Barınaklar değil rehabilitasyon merkezleri dedik siz bize denk gelmediniz yazmadınız!

Onlar pet-shop’larda olmamalı yaşam alanları yeterli değil bilimsel gerçeklere aykırı dedik siz bize denk gelmediniz, yazmadınız!

Meslektaşlarımız ağır vergi yükü, kira, harçlar ve diğerler giderler altında ezilirken siz bize denk gelmediniz, yazmadınız!

Ağır çalışma koşulları altında mesai saati sınırlaması olmadan gece gündüz hizmet verirken şiddete maruz kaldığımızda siz bize denk gelmediniz, yazmadınız!

Kamuda çalışan meslektaşlarımız zoonoz hastalıklar nedeniyle hayati risk altında çalışırken fiili hizmet tazminatımız kaldırıldığında siz bize denk gelmediniz yazmadınız!

Siz bize ne zaman denk geldiniz?

Slikonlarına binlerce dolar harcamış ama kucağındaki kediyi sokak kedisi diye ücretsiz tedavi ettirmek isteyen hanımefendinin feryadında bize denk geldiniz.

Hayvan sever bilinci oluşmadan aldığı hayvanını veteriner hekime götürdüğünde, Veteriner Hekim tarafından hak ettiği ücret kendisinden talep edildiğinde “olur mu canım altı-üstü bir hayvan” zihniyetinde bize denk geldiniz.

Her gün sayısız sokak hayvanına bakan Veteriner Hekime bu durumu suistimal eden sözde hayvan severlerin bu arzuları karşılanmayınca siz bize denk geldiniz.

Bazı belediye başkanlarının emriyle bilgileri dışında hayvan itlaf edildiğinde günah keçisi yerine konulduğumuzda siz bize denk geldiniz

Sözde hayvan severlerin rant kavgasında hiçe sayılan hayvan sağlığını dile getirirken belediye başkanlarıyla karşı karşıya geldiğimizde bize denk geldiniz.

Doktora gittiğinde tedavi parasını sormak aklından bile geçmeyen ama minik dostunu Veteriner hekime götürdüğünde, onun bir can olduğunu unutup, pazarlık yapma hakkını kendinde bulanların feryadında bize denk geldiniz

Sayın Suda, bir konuda çok yanılıyorsunuz, biz hayvanları seviyoruz onun için Veteriner hekimiz. Birçok meslektaşımızın evinde hayvan bulunmaktadır. Ama şunu da sormadan edemeyeceğim, çocuk doktorlarına neden evinizde çocuk bakmıyorsunuz diye hiç sordunuz mu?

Toplum sağlığının hiçe sayıldığı ve sağlık hizmetlerinin gittikçe ticarileştiği bir ortamda, beş yıllık eğitimden sonra ayakta kalmaya çalışan veteriner hekimlere yaptığınız bu yakıştırmaları tekrar düşünmenizi öneriyorum.

Yıllardır yazacak yazı bulamadığında (sizi tenzih ediyorum) Veteriner Hekimleri hedef haline getiren sayın yazarlar; Dünya Veteriner Hekimler Yılında (2011 yılı Dünya Veteriner Hekimler Yılı olarak kutlanmaktadır) bir kez olsun istisnai olarak bize denk gelseler, sesimize kulak verseler, belediyeler, milli eğitim müdürlükleri, diğer odalar ve sivil toplum örgütleriyle hayvan sever bilinci, çevre ve toplum sağlığı konusunda yaptığımız projeleri gündeme getirseler….

Ey istisnalar lütfen hiç olmazsa 2011 Dünya Veteriner Hekimler Yılında bize denk geliniz!

Prof.Dr.Murat ARSLAN

İstanbul Veteriner Hekimler Odası

Yönetim Kurulu Başkanı

Bugün öğle saatlerinde İ.Ü. Veterinerlik Fakültesinde okuyan bir tanıdığım sayesinde denk geldiğim yazıyı paylaşmak istedim. Belki de gerçekten kulak vermemiz gerekiyordur.  Yorumlarınızı bekliyorum.

Oyunculuk sergilediğinin farkında değil. Seyredildiği de umurunda değil. Bütün canlıların yavruları gibi oyuncu. Dünyayı tanımıyor henüz. Kaygılarla, korkularla tanışmamış. Ama yaşadığı için çok mutlu. Gözlerini açıverdiği dünya, bir panayır yeri. Karnı doyarsa, arada bir okşanırsa, anasından uzak olmanın acısını bile unutmaya hazır. Bir yatak reklamında, bornoz cebinde, şifoniyer çekmecesinde, yatak üstünde kartopu gibi yuvarlanıyor. Güzel olduğunun, dekoratif olduğunun da farkında değil.

Keşfe çıkmış işte. Her şey heyecanlandırıyor onu. Bir ‘pet shop’dan kiralanmış meğer. Seyrettiğimiz yatak reklamında oynaması için. Bebek ya, uykusu gelip işleri bozar diye çekimler sırasında uyanık tutacak haplar yutturulmuş. İshal olmuş, aşırı su kaybetmiş.

İşi bitince sette unutulduğu, günlerce aç, susuz kaldığı iddia ediliyor.O stüdyoda hapis kalıp ölmüş. Bunun üstüne reklamı çekenler, onu kiraladıkları ‘pet shop’a giderek ölüsünü satın almak zorunda kalmış. Bir reklam filminin prodüksiyon masrafları düşünüldüğünde çok küçük bir kalem.

Her gün defalarca o beyaz kedi yavrusunun hayaletini izliyoruz. Şık hayatların sunulduğu şık bir reklamda. Reklamcılar tarafından öldürülen kedi, filmde o evin sevilip üstüne titrenen minik kedisi rolünde görülüyor.

Çekilmekte olan bir dizi filmde, Kadir İnanır’ın arabasıyla giderken son anda fark edip ezilmekten kurtardığı, alıp evine götürdüğü hasta kedi rolü için de bir yavru yüksek dozda uyuşturucuyla bayıltılmış. Saatlerce kendine gelememiş. Onun akıbeti hakkında bir bilgi edinemiyoruz. Çünkü onlar, birer aksesuar. Avcıları tarafından her şekilde kullanılabilirler. Onlara her çeşit işkence uygulanabilir. İşleri bittiğinde de fırlatılıp atılacaklardır.

Reklam filminin yapımcı -yönetmeni, minik yavrunun ölümünün sorumluluğunu kabul etmiyor, ‘Koskoca yönetmen böyle bir ayrıntıyla ilgilenmez, sorumlu olan prodüksiyon ekibidir’ diyor. Kendi ekibi. Yıllar önce açmış olduğu kahvenin civarındaki kedilerin yine ekibince çuvallara konup götürüldüğü hatırlatıldığında hırçınlaşıyor, kedilerin rahatsızlık verdiğini söylüyor. Sinema ve kültür hayatımızın putkırıcısı olmaya talip bu şahsiyet, pişkinliğiyle genel olarak paylaşılan bir tavrı açık ediyor. Reklam filminde çizdiği mutlu ve ‘uygar’ dünya tasvirinde evin bir ferdi olarak gösterilen yavru kediye ilaç veriliyor, ölüme terk ediliyor.

Uygar tüketici fasadının ardında öldürülmüş bir kedi yatıyor. Dizideyse hasta bir kediyi ölümden kurtaran iyi kalpli delikanlı görüntüsünün ardında yakalanıp hasta edilmiş bir kedi var. Sahte bir gerçekliği taklit ederken en güçsüz, en muhtaç olanlar feda ediliveriyor.

Bu memlekette insanlar, tuhaf bir duyarlılık fazlasıyla, gerçeklerden kaçmanın bir yolu olarak kafayı kuşa, çiçeğe, hayvana velhasıl doğaya takmış olmakla suçlanır. Dünyayı paylaştığı bütün canlılara ve onlarla paylaştığı havaya, suya, toprağa, saygılı bir merakla, sakınarak yaklaşanlar ciddiye alınmaz. Her canlının ve beslendiği ortamın her doğal oluşumunun vazgeçilmez olduğuna inananlar enayi romantikler, hatta gelişimin baş düşmanları olarak yaftalanıverirler. Çoğunluk zararsız, ortalıkta fazla göründükleri takdirde en azından can sıkıcı deliler.

Hayvanseverlik, dertli, mutsuz ve fuzuli hayatlarına bir anlam arayan, münasebetsizce hırçın insanlara yakıştırılan neredeyse eksantrik bir insanlık hali. Sokak hayvanlarına yönelik katliam zaman zaman yoğunlaşarak devam ediyor. Şehirlerin başıboş hayvanlarını katletmek en ‘fiyzıbıl’ çözüm olarak görülüyor hâlâ. Ölümü seçeneklerden biri olarak içeren fizibilite hesaplarının korkunçluğundan dem vurmaksa dangalaklık. Münasebetsizlik.

Daha birkaç yıl olmadı, bir çocuğun cehaletin ve kuduzun kurbanı olması üstüne görevliler olaya el koymuştu. Vatandaşını kuduza karşı bilgilendirmeyen, onu aşılamaktan aciz otorite, bütün köpeklerin katline karar verdi. ‘Çünkü bir çocuğun hayatı bütün köpeklerinkinden değerlidir.’ Canlıların hayatlarını bir kez birbirleriyle tartmaya başladınız mı, bu kendi kuyruğunu ısıran ölümcül bir çemberin sonsuza dek dönmesine yol açar.

Aklın şirazesini ölümle örersen, hayatı öncelikler sıralamasıyla tartarsan sonunda vatanın, zamanla üstünde bir bayrak dalgalanan kimsesiz bir kayalığa dönüşür. Ölümün çözüm olduğu bir ülkede hayat asla yeşermez. Bu anlayışın vahametini 15 yıl süren savaşta da gördük. Derinine sığınılamasın diye koskoca bir yörenin bütün ormanları yakıldı. Devlet, ‘Vatanın bir karış toprağını vermem’ hamasetiyle vahşi milliyetçiliği körüklerken, öte yandan vatanın ormanlarını yakıyor, binlerce kuş, böcek türünün yok olmasına neden oluyor ve bunda bir beis görmüyordu.

‘Ora’ ya da ‘Bölge’ ya da ‘O coğrafya’, yani adı bile rahatlıkla ağza alınamayan topraklar yerle bir edildi. İtiraz edenler, yok edilen ağaç ve hayvan türlerinin dökümünü çıkaranlar nefretle karşılandı. Onca insan vatan uğruna şehit düşerken ağaçların, canlı türlerinin hesabını sorabildikleri için nanemolla kışkırtıcılar, şımarık muhalifler olarak adlandırıldılar. Çünkü vatanın, kimi muktedirlerin tanımladığı gibi üstünde kimsesiz bir bayrak dalgalanan çıplak bir kayalık olarak düşünülmesi isteniyordu. Gerekirse kuşların sürgün edildiği, ormanların kül olup havaya savrulduğu, kültürel kalıtların paramparça edilip tarihten silindiği topraklar. Kazanılmış Vatan. Bu iki kurban kedinin gündemde kendilerine bir yer bulmalarının tek nedeni ünlü insanlarla birlikte anılabilmeleri. Yoksa her gün belediyelerin zehirlediği, topluca yakılan kediler ve köpekler gazetelerde görünmüyor.

Hayvanları Koruma Yasası yıllardır Meclis’ten bir türlü çıkarılamadı. Bir avuç militan hayvanseverin baskısı yeterli olmuyor besbelli. ‘Cool’ yönetmenimizin içini ferah tutması, şık söyleşilerle gazetelerde hâlâ boy gösterebilmesi bu yüzden. Ondan ancak bu kadar hesap sorulabilecek. Çünkü bir kedi yavrusunun hayatı, bu memlekette hayatımızın manasız bir ayrıntısı olarak algılanıyor. Onun için sokaklarımızda, mahalle aralarında kediler, köpekler topluca katledilebiliyor. Ama bu katliamların da dünya tarihinin kanlı lekeleri olarak kayda düşeceğinden kuşkunuz olmasın. Çırpına çırpına can çekişen köpeklerin son bakışları Auschwitz görüntüleriyle art arda yerleşecek gelecek insanının belleğine.

Çizgi filmlerde canını ve sevdiklerini kurtarmaya çalışan gözü yaşlı köpecikler hep gözünü kan bürümüş Türklerden kaçacak.

Yıldırım TÜRKER

Bu gün öğrendim.
Sonunu hala öğrenemediğim bir kavgaya girmişsin. Daha doğrusu haince bir kavganın ortasına düşmüşsün. Aralarına alıp hırpalamışlar seni. Ne denli bir hırpalamaymış bilemiyorum. Kim bilir ne kadar çaresiz kaldın. Ve kim bilir sen onlarla tek başına mücadele etmeye çalışırken ben ne yapıyordum? Kaç kişiyle mutlu olamıyordum. Hala kulaklarımda komşunun anlatması:

“Geçen gece gördüm onu. Üç beş kişi sarmıştı etrafını bağrışıyorlardı. Ben bağırdım ama anlamadılar, dinlemediler işte…”

Sahiden… Ben ne saçma sapan işlerle uğraşıyordum acaba? Neden o gören ben olmadım?! Sen dışarıdayken her sese endişelenip balkona koşan ben; neden duymamıştım onların gürültüsünü?! Sahiden neden?

“Paranoyak bir özlem bu… Evhamlı da üstelik. Şimdi aramıyorsam köşe bucak seni, bulacaklarımdan korktuğumdandır.”

Nereye kadar gidecek böyle bilmiyorum. Ve kimseyi de sevemiyorum. Seni hatırlatan hiçbir sesi duymak istemiyorum. Sen değilsin biliyorum. Hiçbir yakarış da istemiyorum. Ben sadece vicdanımı susturmak için ona yardım ediyorum. Ama inan görmek dahi istemiyorum. Seni göremeyeceksem eğer kapımı açtığımda her sabah; bundan sonra hiçbir canlıyı göremeyeyim diyorum. O kadar alışmışım ki senli başlayan sabahlara. İnsan her şeye alışır derler. Fakat istemediği durumlara uzun süre yabancı kalır. Ve sensizliğe olabildiğince yabancıyım. Göz alabildiğince de yalnız. Yalan bu duyduklarım, gördüklerim! Ben ayrı telden çalıyorum, çevremdekiler ayrı. Ben de bu dünyanın parçası mıyım?

Canlılar aynı dönemlerde, aynı anda yaşasalar da öldükleri zamanlar ayrıymış. Kimine 50 kimine 70 yıl ömür biçilmiş. Ve saat çerçevesinin içindeki ibreler gibiymişiz. Ayrı hızlarda, ayrı görüntüde, ayrı ağırlıkta olmamıza rağmen, bazı saatlerde üst üste geliyoruz işte. Aynı anı yaşıyoruz. Sanırım ben akrebi temsil ediyorum bu çerçevede… Herkesin ömrü 12 saat… Sen 12’de misin? Bu çerçeve gittikçe sıkıştırıyor beni. Yelkovan ümitlerimi kovuyor, yokluğunda…

Peki 12’ye geldiğimde? Orada beni bekliyor olacak mısın, binlerce saniye içinde? Hepsi bir devir yapıp orada duruyor. Sana doğru ilerlerken üzerime basıyorlar. En çok da sarı olanları acıtıyor. Beyaz, siyah, gri… En çok da sarı…

(…)

Sadece bir kedi için yazılmadı… Gözdenur Eceliz’e teşekkür ediyorum, bu yazıyı bizimle paylaştığı için.

Kıvrım kıvrım önüme çıkan her yol ve baştan belli değil nereye varacağı, nerde biteceği, başıma neler geleceği. Benimkisi tekil bir hayat, bazıları buna yalnızlık diyor.

Birileri “o yollar üzerinde çok düşünme her şey kader” diyor, kimisi de “insan kendi kaderini kendi çizer” diyor, düşünüyorum da bunlar bu kadar büyük laflar etmeye nasıl cesaret ediyor? Bu kadar kendine güven nerden geliyor? Herkes her şeyi ne kadar da çok biliyor?

Bence onlar konuşmuyor , sadece mırıldanıyor, duymuyorum artık zaten çünkü hepsi aynı anda konuşuyor. Bir de itiraf edeyim kader kısmet mevzuları beni pek sarmıyor..

İnsanların sadece görüntüden ibaret olduğunu düşünmeye başladım, onlara dokunsam elim içlerinden geçip gidecek sanki, içleri o kadar boş gibi, ama dışardan bakınca gerçekten varlar gibi, oysa yoklukları her hallerinden belli. Keşke gerçekten elim içlerinden geçebilseydi, el yordamıyla anlardım belki yürekleri yerli yerinde mi…

Bende onlardan mıyım? Onlardanım, kendime dokunmaya korkmamdan anlıyorum. Sokak soğuk üşüyorum, bir kedi bana bakıyor ürküyorum, oysa kedi olan o ben niye irkiliyorum? Ve kedi olan o iken neden ben titriyorum? Kedinin gözleri parlıyor ve karanlık basıyor bakışlarımı, korkuyorum, kediden mi yoksa kendimden mi bilmiyorum…

Vandi’08

Gözlerini zorlukla açtığında çektiği acıyı yüreğimde hissettim. Ayaklarını karnına toplamış, acılı bir ses tonu geliyor kulaklarıma…İncitmekten korkarak kucaklıyorum, gözlerini kapatıyor, sanki biraz daha sakin… Usul usul okşuyorum.
Yanındayım, güvendesin diye fısıldıyorum. Hüzünlü bir şarkı gibi uzaktan geliyor sesim kulağıma. Sıkıntısının azaldığını gevşeyen vücudundan anlıyorum. Hala kucağımda, bırakasım yok, çok gerilere gidiyor zihnim. Biraz bulanık da olsa yıllar öncesini anımsıyorum.

Minicik, dünya şekeri, hep kucağımda… Geldiği andan itibaren evimizin neşe kaynağı oluyor. Benden fırsat kalırsa eşimin dizlerinde… Öyle sevimli ki, paylaşamıyoruz. Sevgi dolu yüreğim, tüm kapılarını açıyor ona. Öyle ki mümkün olsa yirmi dört saati birlikte geçireceğim. Zaman zaman eşimin sitemkar sözleri sanki kıskançlığını belli ediyor. O da hissetmiş gibi daha çok sokuluyor kucağıma.

Yemek saatleri ve uykusu dışında ne kadar da oyuna düşkün. Biraz daha büyüdükçe tüm enerjisiyle hoplayıp zıplıyor. Ben ona katılmazsam adeta kızıyor, yerimden kalkana kadar beni rahat bırakmıyor. Gündüzleri işim gereği dışarıdayım.
Kapıda anahtar sesini duyunca heyecanla koşturmasını duyuyorum. Elimdeki paketleri bırakamadan kucağımda buluyorum. Ne tatlı, ne sıcak, ne şeker… Gündüz yeterince enerjisini harcamamış ki koltukta ve yerlerde yuvarlanarak dakikalarca oynuyoruz. Oyundan yorgun düşünce kucağımda uykuya dalıyor. Öyle mutlu ki, kıpırdayamıyorum o anı bozmamak için. Onu koltuğa yatırıp kendime zaman ayırıyorum biraz. Birazdan uyku saatinde yatağıma gittiğimde onu da orada bulacağım. Sabaha kadar mutluluk sesleri çıkararak güvenli bir uykunun kollarına koşacak.

İlk evimiz bahçeye bakan arka daire idi. Pencereden bahçeyi seyretmenin keyfine diyecek yoktu. Bahçeye çıkmasına izin veremezdim. O kadar korunmasızdı ki ancak kucak kucağa kapalı balkondaki koltuğa oturur, bahçedeki kuşları, oynayan çocukları izleyerek saatler geçirebilirdik. Pencereye yaklaşan kuşlar onu nasıl da heyecanlandırırdı.

Daha sonra kocaman bahçeli, üç katlı ve ahşap merdivenli şimdiki evimize taşındığımızda evimiz de her geçen gün aileye katılan yeni fertlerle bayağı kalabalıklaştı. Benim ilk göz ağrım prensesim vakurlu bir eda ile dolaşırken yenilere
pek yüz vermezdi. Ne de olsa evin ilk sahibesi idi. Diğerlerini şöyle bir süzer salınarak aşağıya inerdi. Eğer merdivenden başını uzatıp evde misafirler olduğunu görürse yukarıya döner merdivenlerin üst basamaklarında gitmelerini beklerdi. Böyle zamanlarda yemeğini odasına servis yapardım. Misafirler uzun süre kalırlarsa sıkılır, aşağıya inerek dolanır, sanki “artık gidin, yatma saatimiz geçiyor” derdi.

Dile kolay, on sekiz yıl geçirdik birlikte… İnsan ömrünün ortalama üç ya da dörtte biri. Prensesim artık odasından çok nadir çıkıyor. Havuz başında ağır adımlarla attığı turları da bıraktı. Son yıllarda akşamüstü nazlı bir eda ile akşam yürüyüşünü yapmayı alışkanlık haline getirmişti. Şimdi odasından çıkmayı dahi istemiyor. Gençliğinin verdiği enerji yıllarla azaldı ama gözlerinin güzelliği, yüzünün şirinliği hiç değişmedi. Son bir aydır Prensesim kolaylıkla fark edebilecek şekilde halsiz ve mutsuz. Bahçeye çıkabilir durumda ise küçük şalımı üstüne örtüyorum. Sokaktan geçen arabaların ya da çocukların sesiyle irkilip gözlerini açıyor, yanında beni görünce rahatlıyor sanki.

Şimdilerde bahçeye çıkmak bir yana odada adım atacak gücü yok. O kadar zayıfladı ki bize ilk geldiği günlerdeki minik haline döndü . Sadece su içebiliyor. Bazen çektiği acıyı hafifletmek için ilaç veriyorum ama sanki onları da artık istemiyor. Gözlerim adeta yirmi dört saat üstünde. Bir mucize olup da iyileşmesini bekliyorum, mantığım bunun ne kadar gerçek dışı olduğunu söylese de. Çevremdekiler şaşırıyorlar bana..Kimisi de gereksiz acı çektirdiğimi aynı zamanda benim de çektiğimi düşünüyorlar. Duygularımı anlatmayı bile gereksiz görüyorum. Belki bir iğne ile onu sonsuz uykuya uğurlayıp her şeye son verebilirim. Ama ya benim vicdanım ne olacak? O korunmasız minicik canlı benim kararım ile uykuya yatacaksa sonra ben nasıl huzurla sığınacağım uykunun kollarına? Bunu anlamalarını da beklemiyorum. Yıllarca bakıp beslediğiniz bir kedicik yolun sonuna geldiğinde hele benim gibi tarifsiz bir sevgiyle bağlanmışsanız benim gibi , içinde yaşadığım fırtınayı kim durdurabilir?

Hayatı irdeleyip insanın zaman zaman ne büyük acılarla karşılaştığını anımsıyorum. Zamanlı zamansız yaşanan acıların insanı nasıl alabora ettiğini düşünüyorum. Belki de artık zamanı geldi, yeni bir yolculuğa hazır olmalı. Yaşlı gözlerle kucağıma alıp nazikçe okşuyorum, yanında olduğumu hissettiğini biliyorum. Bu duygu beni biraz rahatlatıyor. İkimiz de sakince bekliyoruz, çünkü evrenin gücü karşısında başka bir şey gelmiyor elimizden…

Aysel KIZILTAŞ