Kendimi anlamsızca yeryüzünde yaşayan biri olarak hissettiğimde… Hiçbir işe yaramadığımı düşündüğümde… Yaptığım en iyi şeyin “onları” sevmek olduğunu anlıyorum. Açıp fotoğraflarına bakıyorum. Sahipsizken, ölümle burun burunayken, kaç yıldır hayatta olduklarını ve mutluluklarını düşünüyorum. Ölümden, yaşama… Sokaktan, sıcağa… bir yolculuk onlarınki.

“Ölür” dediklerini yaşatmak, “kimse beğenmez bunu” dediklerini yuvalandırmak. Yaptığım en anlamlı şey şu hayatta… Gerisi boş.

Yalnız; ben Rüya’mı çok özledim. Öyle böyle değil… İnatla tutunduğu, tırnaklarını geçirdiği hayata, sarılmak nasıl zor geliyor şimdi bana…

Sokaktakiler daha dirençli. Açlığa, sıcağa, soğuğa… Evdekiler hep daha narin! Sokak kedilerini muhtaç oldukları için değil, daha güçlü oldukları için seviyorum. Ben değilim mesela, evim var çünkü. Kapımı kapatıp, tüm tırnaklarımı içeri çekip, savunmasızca durabiliyorum öylece. Sokakta mümkün mü? Sağını solunu kontrol etmeden ağlamak bile mümkün değil!

Döndüm diyip, bir türlü dönemeyişim bundan belki de… Hep ağlamaktan… Sokaktakilere özeniyorum…

Not: Bu yazının içeriğini anlayacak sadece 2 kişi var. Umarım okurlar…

Son derece verimsiz geçen 8 ayın sonunda, kendi halinde yazıp çizmeye devam…

Rüya’nın ve bebeklerinin ölümünün ardından içimden hiç gelmedi burayla ilgilenmek. Artık durumu toparlama zamanı sanırım… Bomboş geçen bunca zaman içinde sürekli görüştüğüm bir elin parmaklarını geçmeyecek sayıdaki blogger arkadaşıma “ben döndüm” diyorum

Nerden başlayalım?