İstedim ki, bu kez yarım kalmış olmasın.
Başladım, yazdım, hakkını da verdim (naçizane) demek istedim.
Başladığım işin bir de bitiş noktası olsun istedim.

dedi Defdef’in annesi Tuğba..
Okurken defalarca hayır dedim içimden, hayır bitmiş olamaz!

Sadece bir kaç gün sonra…
Ben nokta koyuyorum…
İçimden hiç birşey yapmak gelmiyor!
Müsadenizle, ben topladım eşyalarımı.
Gidiyorum…

nokta.

Büyük bir kedi, kuyruğuyla oynayan küçük bir kediye sormuş: “Neden kuyruğunu kovalıyorsun?” Yavru kedi yanıt vermiş: “Bir kedi için en güzel şeyin mutluluk, mutluluğun da kuyruğum olduğunu öğrendim. Bu nedenle onu kovalıyorum, yakaladıgımda mutluluğa kavuşacağım.”

Bunun üzerine yaşlı kedi şöyle demiş: “Gençken ben de mutluluğun kuyruğum olduğuna karar vermiştim. Ama şunu farkettim; ne zaman onu kovalasam benden uzaklaşıyor, ne zaman kendi yoluma gitsem hep peşimden geliyor.”

“Olm bu insanları anlamak imkansız. Noel babayı anladık da noel kedisi ne la! Fareye, kuşa rezil ettiler!” diyenler şöyle dursun, yeni yılda sağlıklı kararlar alan kedilerimiz de var elbette. Mesela Zihni;  yeni yıl kararlarını, “Daha az uyuycam, daha az mama yiycem, perdeleri daha az tırmalıycam ve yalanırken koltuktan daha az düşücem…” diyerek bizimle paylaştı.

Tüm kedi kardeşleri adına soruyoruz! Yalancının ıslak maması bitsin mi?!

Ha, bir de talih kuşu kafasına konsun diye bekleyenler var. Kim bilir, belki şans döner artık… O zaman hep birlikte, amin!

Merak edenler olmuş, “neredesin angaralı!” , “kızım ay’a falan mı taşındın, ulaşmak ne mümkün?” , “ee bizim kedilerin çok hikayesi birikti, hadi bi araşalım, yazışalım” , “ooofff çoook özledim!!!!” , “”vallahi polise haber vericem artık :p ” diyenler olmuş…

Anlatalım o halde.

Pek keyifsiz ağustostuk, eylül olduk.. Ekim olduk, kasım, derken aralık.
Eylül “sağlık” ve “ölüm” teması içinde geçti, ekim krizlerle… Kasım sakinleşti biraz, aralık biterken, hayatın var olduğunu gösterme çabası içinde…

Aralığın 1′inden beri yoğunum. Hem var gibiyim, hem yok gibi. Her değişiklik, her yoğunluk bir umuttur benim için. Zihnim “umuda” çalışıyor şu aralar. Bazı durumların stresi tam gaz devam etmekte, ama eskiye göre daha umutlu ve heyecanlı stresler içerisindeyim.

Tüm sevdiklerim, özlediklerim çok yakınımda artık. Bir gidenin yeri, bir doldu pir doldu. Hep gülen gözler, hep neşeli yüzler, hep sıcacık samimi sohbetler. İyi ki geldiler, iyi ki yakınlaştılar bana! Mutluluk artık Ankara’da Alışmak neredeyse 2 yıl alsa da…

Yılların geçtiğini bir çocuğa bakarak kolayca anlayabiliyorsunuz. Büyüyor, ergenliğe giriyor, evleniyor ya da.. Evleniyor!

Ama bir kedi’ye bakarak anlamak zor. Bir avuçtan daha küçük suratları, hep aynı. Cildi kırışmıyor mesela, kırışsa da farkedilmiyor, bilmiyorum… Kedilerin 1 yılı, insanın 7 yılına eşitken, kediler nasıl yaşlanır bilmiyorum… Bir kedi suratı hiç 5 yaşında, 12 yaşında gibi gelmiyor bana mesela. İnsanların sevdikleri hep genç kalıyor gibi…

Neyse…
Özetle, ben evleniyorum!

Az kaldı, yine aynı manzara, yine aynı çocuklar, yine aynı anne-babalar… Ve yine aynı “kurban”lar…

Bayramınız, “kurban” olmasın… Dini vecibelerinizi yerine getirirken, çocuklarınızı “kurban” etmeyin… Denizler, caddeler oluk oluk kanla yıkanmasın.. diyeceğim… Olmayacak..

Neyse, şimdiden hayırlı bayramlar…!

“Kedi insanları olarak alışkanlıklarımıza düşkünüzdür biz. Öyle hop diye gelen değişimlerden hiç hazzetmeyiz. Hızlı tempolardan, alışkanlıklarımızı değiştirmek zorunda kalmaktan tek kelimeyle nefret ederiz. “ diyerek tanımlamıştı beni, seni, bizi, sizi… sevgili Ufuk.

Bir de kedi kadını olmak diye bir kavram vardı ki, Erdal Kaplanseren ; “Kedi ve kadın aynı terkeder. Neden gittiklerini de bilmezler, nasıl döneceklerini de. Bu yüzden daha büyük bir acıya razı gelip, hiç dönmemeyi tercih ederler…” sözleriyle son noktayı koydu konuya.

Dün blog arşivini gezerken düşündüm, sorguladım. Kendimi tanımaya çalıştım hatta. Sonra bir kaç olay canlandı gözümde. Hemen kendi yaptıklarımla, yaşantımla bağdaştırdım. Kedilerimin hepsi, çok sosyal kedilerdi, kalabalıktan kaçmaz, misafir gelince kuytu köşelere saklanmazlardı.  Eve gelen misafirlerle iyi vakit geçirmelerine, çok eğlenmelerine, hatta ellerinden yemekler yiyip, kucaklarında kısa şekerlemeler yapmalarına rağmen, gece olunca usulca gelir benim koynuma girerlerdi. Tarif edilmeyen güven duyma ve güven verme duygusu sanırım bu. Güven duyduğum yerlerden ve kişilerden gitmeyeceğime söz verdim ben de dün kendime… İlerde unutmayayım, olur da unutursam gözüme girsin diye de buraya not ediyorum.

Bunca sessizlikte beni merak eden, nasıl olduğumu, neler yaptığımı merak eden herkese, çok yakında süpriz bir gelişme mırlayacağım Huzurlu ve güvenli… Yalnız bırakmayanlara teşekkür ederim…

Bazen ara vermek iyi olur, iyi neticelenir.. Ekim iyi bir başlangıç, kasım başlangıçların kralıdır. Bu söylediklerim ise tek bir kişiyi ilgilendirir ve tek bir kişinin anlayacağı dildendir.

Yazmak istesem bu kadar iyi ifade edemezdim içimden geçenleri. Yüreğine sağlık Enstantane!