Merhaba nasılsınız, size danışmak istediğim birşey var. Evimde bir kedi besliyorum, kedinin doğuştan sağlık problemleri var. Yavruyken sorunlu değildi, biz bunu daha sonra fark ediyoruz. Böbrek ve ciğerleri diğer hayvanlara göre daha büyükmüş, veterinerin dediğine göre doğduğunda ciğerlerini üşütmüş bu yüzden nefes problemi yaşıyor ve akciğerleride sorunlu yani.. Bunlardan daha da önemlisi kedim sara (epilepsi). Sürekli kriz geçiriyor ve biz kriz anında müdahale edemediğimiz için sürekli kasılıyor (etrafa idrar bırakıyor ve aşırı derece de salyası oluyor) ve vücut konsantrasyonunu kaybediyor 5-10 dakika kadar kedim krizin etkisinden kurtulamıyor. Krizin etkisi geçince de hayvan tuhaflaşıyor. Veterinerde sürekli tedavisini yaptırdık, sara için ilaç tedavisini yaptırdık ama ilaç verdikten sonra daha sık kriz geçirmeye başladı. Birkaç veterinere daha danıştık, saranın insanlarda bile tedavisinin mümkün olmadığını söylediler.Yani yapacak birşey yok dediler. Sanırım şuanda ya tek gözü görüyor ya da görme yetisinin büyük kısmını kaybetti. Yemeğini bulamıyor, evde ordan oraya atıyor kendisini daha da anlatamıyorum 9 ay kadar tedavisi için uğraştık ama sonuç alamadık daha da kötüye gidiyor ( Ev arkadaşım ve ben çalışıyoruz. Gündüzleri yanında değiliz sürekli ağrılı bir kedi dışarıda bırakamayız, kimsede sorunlu bir hayvanı sahiplenmek istemiyor Böyle kötü yaşamasındansa son çare olarak ötenazi düşündük ama dinimizce ötenazi uygun mu acaba?

Kaan’dan gelen bir mesaj. Kendisi burada konuya cevap vermiş, ama yaymamız ve yardımcı olmamız gerekiyor. Konuyu en azından Facebook profilimizden ve diğer sosyal ağ bağlantılarımızdan paylaşırsak, belki bir çare buluruz. Hayvanların uyutulmasına karşıyım. Bu konu elbette tartışma götürür. Acı çekmesindense uyutulması doğrudur diyenlerin yanında, söz konusu çocuğu, annesi olsaydı uyuturmuydu diyenler de var. İkinci grupta yer aldığım için, bu masuma bir yuva bulma, yanlız kalmayacağı bir aileye sahiplendirme taraftarıyım… Bunun içinde yardımınız gerekiyor…

Bir de tekirimiz var. Camdan içeri işemeye odaklamış kendini. Aklı sıra kendi sınırlarını belli ederek, rakiplerine göz dağı veriyor. Arsız! Hem Rüya’ya, hem annesine yani Mama’ya takmış durumda. Hadi bakalım hayırlısı, torunlar hangi damattan olacak, bizde sabırsızlıkla bekliyoruz..

Unutmadan, ”Ispanak Can’dır” kampanyamızın ikinci emektarı belli oldu. Ecem hanımı tebrik ediyoruz.. Lösemili çocuklarımıza destek vermek istiyorsanız, lütfen sizde Lösev Ispanak sitesine girip, sevdiklerinize birer hediye yollayın..Ya da sitemize yorum bırakarak, her 100. kişiden biri olmaya çalışın

Unutmayalım ki, birgün bizlerinde başına gelebilir. Duyarsız kalmayalım!

Rozi’nin ilk yazısı için [tıkla]

Henüz bebekleri karnında… Heyecanla bekliyoruz.

Başak hanımın bahçesindeydi (sokakta).. Taşınacakları ve dolayısıyla kediciğe yemek verecek kimse olmayacağı için, hemen gidip aldı Aysel hanım.Soğukta, sokaklarda doğuramazdı çünkü..Aç aç bakamazdı, emziremezdi yavrularını…

O müthiş an geldiğinde gözyaşlarını tutamamış Aysel Hanım. Haklı da… Bir bebeğin dünyaya gelişi, yepyeni bir hayata merhaba demesi ve buna şahit olmak anlatılamaz bir duygu. Hergün sokaklarda yüzlercesi anne oluyor, yüzlerce bebek dünyaya geliyor. Daha doğdukları ilk gece kömürlüğü kirlettiler diye sokağa atılanlarda var, çok miyavlıyorlar diye acımasızca yakılanlarda… Çoğunun kaderi birbirine benziyor. Özellikle kış bebekleri soğuk havaya dayanamıyor ve henüz gözlerini açıp dünyanın nasıl bir yer olduğunu göremeden yaşamını yitiriyor…

Aysel hanım, buna mahal vermedi… Anne prenseside, bebekleride yuvasına aldı. Korunaklı, sıcak ve kötülüklerden uzak yuvasına… Ve müthiş bir deneyim yaşadı, bir kedinin bebeklerini dünyaya getirişine şahit oldu…

Bu fotoğraf, annenin bebeğine, dünyaya getirdiği canlıya bakışı, onu sabırsızlıkla bekleyişi sözcüklerle ifade edilemez…Ve elbette, doğar doğmaz annesinin memesine yapışan, onu tanıyan ve kokusunu alan meleğin yaşadıkları, çevresindekilere yaşattıkları…

Onlar şimdi 6 kardeş… Bir meleğin onları kanatları altına almış olması ise en büyük şansları…

Yakında açılacak o güzel gözleriniz.. Önce herşeye korkusuzca yaklaşacaksınız… Keşfetmenin heyecanı ile.. Bacaklarınız titreyecek ayağa ilk kalktığınızda… Göbeğiniz yere değecek. Burnunuz, bıyıklarınız, kulaklarınız hep hareket halinde olacak, yani algılarınız açık . Kavga etmeyi öğretecek anneniz size. Kendinizi nasıl koruyacağınızı falan… Öğrendiklerinizi hayatınız boyunca kullanmak zorunda kalmazsınız dilerim… Çünkü Aysel annenizinde kulağınıza fısıldadığı gibi:

 ”Bu dünyada kötü insanlar olduğu kadar, iyi insanlarda var. Dilerim karşınıza hep iyi yürekli insanlar çıkar yavrularım.”

(soldan sırayla:Rüya, Hayal, Masal)

Masal bebeği kaybettik…. Rahat uyu yakışıklı oğlan. Aylarca erkek olduğunu anlamayıp, sana kız ismi koyduğum içinde beni affet…  Masal’ı (Zeytin’i) sahiplenen, sitemizin biricik bakkal teyzesinin dilinden olay:

Oğlumun biri asker. Doğduğu günden beri ilk kez ayrıldık. Hasret içimi yakıp kavuruyor. Büyük oğlum gurbette.Evli…

Yalnızlığımı paylaşan Zeytin’im vardı 3 gün öncesine kadar. Bir araba geldi, o benim koynuma girdi. İndirdim kucağımdan, sen burda bekle oğlum dedim. Hırkama sardım, oturttum işlettiğimiz marketin içindeki masaya… Toptancı geldi sonra, hesap kitaba daldım. Yoğunluk geçtikten sonra seslendim oğluşuma… Ya kasanın içinden ya da raflardan birinin arkasından çıkıp gelmesi lazımdı normal şartlarda… Bir daha seslendim, ses yok. İçim 0 an yandı…

Oğlum, toptancı arabasının motoruna girmiş olmalıydı. Hemen giden aracın arkasından yola düştük eşimle… Aracı bulduk yok. Ohh dedik, bir yerlerde oyuna daldı heralde, gelir… Aradan 5 dk geçmedi ki yolun kenarında oğlumun cansız bedenini gördüm… Boylu boyunca uzanmış, ağzı burnu kan içinde… Yaşıyor mu diye eşim koşuyor, hayır… Ezilmemiş, üstünden araba geçmemiş, belli… Motora da girmemiş, tüyleri tertemiz, yağ, mazot, pislik yok… Sadece başı düşmüş.

Hani en başta bahsettiğim araç var ya, korkup koynuma girmişti oğlum… İşte o araca girdiğini anlıyoruz. Artık hiç birşeyi değiştiremem. Ama neden onca yolu gittikten sonra, o araçtan atladığını bilmek isterdim… Neden atladığını ve başını kaldırıma çarparak öldüğünü…

Geceleri herkes yattığında evde, bana yoldaş olan, bulmaca çözerken kaleme kağıda atlayan… Kasanın para gözüne girip, uyuyan… Maskot oğlum… Affet beni, koruyamadım seni…

KARDEŞLERİN GÜNLÜĞÜ YAZI DİZİSİ 5

Herkesin geçmiş Kurban Bayramını kutlayarak, tekrar merhaba diyorum. Yağmurlu ve buz gibi bir Ankara gezisinden sonra, Muğla’nın ayazına ve şemsiyenin altında dahi insanı ıslatan yağmuruna teslim oldum. Evimi bıraktığım gibi bulamadım. 3 yavru ve bir anne kediye emanet edilmiş bir oda, deyim yerindeyse harabeye dönmüştü. Muhabbet kuşu boyutundaki bebekler, sevgili Gamze’nin onlara pişirdiği yemekler sayesinde, küçük birer kaplana dönüşmüştü. Üç top tuvalet kağıdını evin her yerine boca etmişler, dolapların tepesine tırmanmayı keşfetmişler, yemekleriyle oyun oynamaya başlamışlardı. Sayelerinde bir koca gün temizlik yapmak zorunda kaldım Birden fazla kediye bakmak zorunda kalan hayvanseverlere sabır diliyorum bu vesileyle… Çok zormuş cidden.

Masal kızımızı onu heyecanla bekleyen ailesine teslim ettik. Oyunculuğu ev sakinlerinin ilk gecesinin uykusuz geçmesine ve bir çerçevenin kırılmasına sebep olsada, mutlular Milka ineğine benzeyen desenleri ile herkesi kendisine hayran bırakan Hayal, gözleri kıpkırmızı halde bizi karşıladı. Hemen neo-kort isimli damlayı kullanmaya başladık hekimimizin tavsiyesi üzerine. İlerleyen günlerde onuda, ailesine teslim edeceğiz. Rüya ise, annesinin peşinde sokakta gezmeyi tercih ettiği için bahçeye kulübe ve battaniye koyduk. Anne-kız yeni yuvasında şimdi.

Buradan detaylı bilgilere ulaşabileceğiniz, Badem’in ölümü konusunda hekimler odasıyla yaptığımız görüşmelerde sonuçlandı. Kimse meslektaşını suçlamadı. Biz kabahatli çıktık. Yaşam hakkının ne ifade ettiğini bilmeyen ülkem, acı bir tecrübe sonrasında yine bizi üzmeyi başardı. Söyleyecek fazla söz yok ama HIRSIZIN HİÇ Mİ SUÇU YOK BE KARDEŞİM?!

KARDEŞLERİN GÜNLÜĞÜ YAZI DİZİSİ 4

Bebeklerin resmi.. En soldaki Rüya, ortadaki Hayal, sağdaki Masal kızımız. (Bir hafta önce çekilen resim gördüğünüz. Şimdi daha güzeller ve inanılmaz büyüdüler.) Dün gece ilk kez kutularında yatmadılar. Kanepede, battaniyenin arasında mışıl mışıl uyudular. Artık kontrollü koşabiliyor, alçak yerlere tırmanabiliyorlar. Anneleri su içmeyi öğretti. Aksırıp tıksırarakta olsa su yalamayı öğrendiler. Masal, tuvalet eğitimini hemen kaptı. Kumun yerini bir kez göstermemiz, çişi geldiğinde tuvalete gitmesi için yeterli oldu. Rüya ve Hayal uğraştırıyor. Kumla oynamayı daha zevkli buldular.

Televizyon izleyerek, annelerini emiyorlar şimdi. Bende yarınki, Türkiye Ekonomisi sınavıma çalışıyorum. Sobamız yanıyor, çayımız önümüzde… Mırk mırk mırlayan sevimli kedilerimizle familya halinde yaşıyoruz. Mutluyuz, keyfimize diyecek yok