Az kaldı, yine aynı manzara, yine aynı çocuklar, yine aynı anne-babalar… Ve yine aynı “kurban”lar…

Bayramınız, “kurban” olmasın… Dini vecibelerinizi yerine getirirken, çocuklarınızı “kurban” etmeyin… Denizler, caddeler oluk oluk kanla yıkanmasın.. diyeceğim… Olmayacak..

Neyse, şimdiden hayırlı bayramlar…!

Devamini oku »

Böyle böyle düzelecek herşey. Zamanla, kabul ediyorum. Ama “yaptık, çok da güzel oldu” diye övünülerek ortada dolaşılmasını doğru bulmuyorum. Bulamıyorum…. Çünkü, olmamış… Malesef… Elbette şartlar, diğer barınaklara ve rehabilitasyon merkezlerine göre çok çok iyi. Daha temiz, daha korunaklı bir ortam söz konusu. İşkence yok. Yaşam hakkına tecavüz yok. Sokaktakilere göre bir nebze daha iyi şartlarda yaşıyorlar. Yaşatılıyorlar…

Gün gelecek daha iyi olacak. Sonra daha iyisi. Dedim ya, zamanla… Türkiye’de bu bilinç yeni yeni uyanıyor. “Yeryüzünde bizden başka yaşam savaşı veren canlılar da var.”

Bu kadarı için bile teşekkür ediyorum. Emeği geçen herkese…

Devamini oku »

Daha Ankara sınırlarını geçtiğimiz anda başladı yaşam… Afyon dinlenme tesislerindeki kediler, Burdur kedileri ve tabiki Muğla’da bıraktığım sokak kedilerim

Sevgili vesile oldu, yemin töreni sebebiyle düştük yollara. 3o Aralık sabahı edilen yeminle gururlandık. Sonra yine düştük yollara, bizim körfezimize gittik.

Ankara’da bulunduğum 4 ay boyunca sokak kedilerinin bir kare fotoğrafını bile çekemedim. Bir kediye bile dokunamadım. İnsanı düşman bilen (haklı olarak) aç ve üşüyerek yaşamaya alışmış büyük şehir kedileri… Diğer şehir kedilerilerinin yanında o kadar şanssızsınız ki… Doğuyorsunuz, doğduğunuzu gören olmuyor… Ölüyorsunuz, öldüğünüzü gören olmuyor… Kedileri bu yaşama mahkum eden büyük şehir insanları… O kadar acizsiniz ki, sokaktaki güzelliklerin farkına varamıyor, başınızı önünüze eğip, geçip gidiyorsunuz mutluluğun yanından…