16 Ekim gecesi, 2 günlüğüne ekran karartma kararı aldık. Gece yarısından sonra siteye gelenler siyah bir ekranla karşılaştı. Kızımızın ani ölümü bizim hayatımızı nasıl kararttıysa, bizde öyle kararttık ekranımızı…

Kolumuz kanadımız kırık günlerdir. Geçtiğimiz pazar gecesinden beri evde mutfağa hiç girmedim. Elim ne yemek yapmaya gitti, ne de yemek yemeye. İyi ki Eray var, elimden tutup yemek yemem gerektiğini hatırlatarak sağlığımın bozulmasını engelledi. İlginç zaten, erkekler böyle durumlarda daha bir güçlü oluyor.

Evde 1 haftadır temizlikte yapılmıyor. Doğru düzgün uyuduğumda yok. Gece ağlayarak uyuya kalmalar, sabah ağlayarak uyanmalar. Böyle geçirdim bir haftayı. Bugün artık ayağa kalkmam gerektiğini farkettim. Önce kahvaltı hazırlandı, çay demlendi. Bulaşıklar yıkandı, ev süpürüldü. Badem’in yemek kapları toparlandı, taşıma kutusuna konuldu. Sağlık karnesine bakarak dakikalarca o anlar düşünüldü. Yerleri silme vakti geldiğinde ise artık gücüm tamamen tükendi. Ölmeden saniyeler önce, görmememiz için, can çekişirken girdiği bavul arkasına bakıldı. Kustuğu yere baka baka ağlandı. Lanet edildi.Sonrada ondan kalan son izler bir vileda paspasının darbesiyle yok edildi.

Kum kabı hala dökülmedi. Sabahları, buzdolabının uzaktan gelen sesi, yorgan altından gelen huzulu mırlama sesine benzetilmeye devam ediyor. Eve her girişte onu gömdüğümüz toprağa bakıp, kızıııııım anneciiiiiim burdayım dünya güzelim,tontişiiiim diye seslenmeye devam ediyoruz. Videoları izlememe ve resimlere bakmama kararı aldık.

İnsanın kendi kendini tedavi etmesi mucezevi birşey.. Üstelik inanılmaz bir hızla yapıyor bunu. İnkar etmiyorum, evet depresyondayım. Hemde yıllar sonra ilk kez çıkıyor ağzımdan bu laf. Ama yaşayabiliyor olmak bile ilginç geliyor bana. İnsanoğlu nasıl olağanüstü yaratılmış meğer. Ne büyük acılara dayanıyor Ne tuhaf… Bazılarının acımı anlamayıp, ”şehit ailelerini düşün, bir yakınının öldüğünü düşün” demesi fena halde canımı sıkıyor. Zaten ben durumu onlarla kıyaslamıyorum ki. Ama giden sonuç itibariyle bir can! Ve bir hiç uğruna gitti. Ve aynı ölümleri insan bebekleride yaşıyor. Bir yanlış iğne yüzünden ömrü boyunca sakat kalanlar var.

Benim için insan bebeğiymiş, hayvan bebeğiymiş farketmiyor. Benim yediğim yemeği bölüşüyor, benim içtiğim suya ortak oluyor, benim evimi benden çok sahipleniyor, bensiz uyuyamıyor, beni kokluyor… Daha ne olsun. Benim bir parçam gitti sonuç olarak. Üzülüyorum, ağlıyorum ve ağlamayada devam edeceğim. Zaman acımı dindirene kadar kimsenin bana karışmasını istemiyorum.

Çoğu dost bildiğiminde dost olmadığını öğrendim aslına bakılırsa. Bir başınsağolsunu çok görenler oldu. Gülüp geçenler oldu. Ama bana sarılıp hıçkıra hıçkıra ağlayanda var, eliyle gözyaşımı silenlerde… Yanımda olandan da, olmayandan da Allah razı olsun, ne diyeyim…

Kendimi iyileştirmek için yoğun bir tempoda hayatı bir süre kodlayarak yaşamaya başladım. Sabah erkenden okula gitmek, ders bitimlerinde eve dönmek yerine alışverişe, sinemaya, çay içmeye gitmek. Çimenlere yayılıp kitap okumak. Elimi cebime sokup, kulaklığı takıp müzik dinlemek ve yürümek… İşte böyle, hayat böyle akıp gidiyor benim cephemde.

 Olayla ilgili son gelişmelere buradan ulaşabilirsiniz.

Gece boyu yarım yamalak uyuduktan sonra, kahvaltı bile yapmadan Muğla Veteriner Hekimler Odasının yolunu tuttum. Oda başkanıyla görüşemedik, başka bir hekimden destek almaya çalıştık. Ne hekim arkadaşını karaladı ne de bizi suçladı. Ama var… Çok yanlışımız var… Öğrendiklerimi, bu olaydan tecrübelerimi sıralıyorum buraya. Birgün birileri daha bilinçli davranır ve evcil hayvanını veterinere teslim etmeden önce detaylı bir araştırma yapar umarım… Öncelikle;

*İki tür veteriner vardır. Birisi büyükbaş veterineridir, diğeri evcil hayvan veterineri.

*Büyükbaş hayvan veterinerleri zamanlarının çoğunu mezbahada geçirir, pet veterinerleri klinikte.

*Eve gelip, evde muayene ve tedavi yapan hekim büyük olasılıkla büyükbaş hayvan veterineridir. Halk dilinde bu eylem, ”hastaya çıkmak” olarak adlandırılır.

*Evcil hayvan veterineri ise kesinlikle evde müdahale etmez, evde aşı yapmaz, iğne vurmaz, ilaç içirmez. Petin şoka girip girmediğini klinikte gözlemler ve gerekiyorsa damar yolu açar, kalbe girer, hastayı yoğun bakıma alır… vs.

*İshal tedavisinde öncelikle serum tedavisi uygulanır, günde iki kez damardan beslenmesi sağlanır hastanın ve dışkısı sürekli kontrol edilir. Yavru petlere çok gerekmedikçe antibiyotik tedavisi uygulanmaz.

*Pet veterineri basit bir vitamin iğnesi bile yapıyor olsa, önce hayvanı eline alır, gözlemler, ağzına, gözüne, derisine, ateşine bakar. Fizyolojik koşullar uygunsa steril ortamda elleri temizken iğneyi açar ve enjeksiyon yapar.

*Büyükbaş hayvan veterineri ise hayvanı birine tutturur ve kendince yapılması gerekeni yapar.Hastayla haşır neşir olmaz.

İşte hatalarımız… Biz kliniğe getiririz gerekiyorsa dediğimiz halde gerek yok ben uğrarım diyen bir hekime el kadar kedi yavrusunu emanet etmek. Badem’in büyükbaş hayvan muamelesi gördüğünü anlamamak. Eve gelir gelmez, ellerini dahi yıkamadan enjeksiyona başlayan bir hekime müdahale etmemek. Yapmaya hazırlandığı iğneyi sağlık karnesine işlettirmemek ve imzalatmamak. İlacın kutusuna, adına, yan etkilerine bakmamak. Veteriner hekimin, meslek tecrübesine dikkat etmemek. Hakkında detaylı araştırma yapmamak. Kendi hekimimize gereğinden fazla güvenmek, o arkadaşına emanet ediyorsa bizi bir bildiği vardır diyip, gözü kapalı yürümek. Daha niceleri…..

Olayı anlatmak ve sonrada derin bir sessizliğe gömülmek istiyorum. Bildiğiniz üzere dün akşam Ulaş bey evimize geldi. Kendisi genç bir veteriner. 30 yaşında yoktur belki. Sırf kendisine saygı duyduğum ve güvendiğim için ”bey” diye hitap ediyordum, ama artık bitti. Böyle bir hukuk kalmadı aramızda. Güveni boşa çıkınca insanın tüm sözcükler anlamsız kalıyor. Neyse…

Ulaş, dün akşam ilk iç parazit aşısını yapmıştı ve 3 gündür geçmeyen ishal tedavisi içinde antibiyotik tedavisine başlamıştı. Evi ve kliniği bize uzak olduğu için bir arkadaşını aradı ve tedavinin devamı için 2 gün bizim hekimimiz olup olamayacağını sordu. Tamam dedi karşı taraf… Mehmet, nam-ı diğer azrailimiz!

Bugün akşam Erayla dışardaydık, ben dedim eve gidiyorum. Koşa koşa eve geldim çünkü Bademsiz bir an bile durmak istemiyordum. Geldim, kızımla oyunlar oynadık, birbirimizi sevdik. Ben onu öpüp kokladım… Yarım saat kadar sonra Eray beni aradı, veteriner yoldaymış aşkım kızı hazırla dedi. Birkaç dakika sonra geldiler zaten…

Veteriner hekim demek içimden gelmiyor, Mehmet, içeri girer girmez hasta nerde dedi, gösterdim, alın kucağınıza dedi, Eray aldı ve enjeksiyonu yaptı hemen. Badem’in canından can gitti, o çığlığı o sesi kulağımda çınlıyor hala. Birşeyler ikram edelim dedik, Eray evde veterinerle kaldı ben markete kahve almaya gittim. 5 dakikalık mesafede market. Geri geldiğimde, herkes dışarda arabanın yanındaydı. Noldu dedim, Eray cevap verdi… Aşkım sakin ol, ya bayıldı ya öldü… dedi. Olamadım sakin! Olamazdım… Son bir umut veterinerin birşey söylemesini bekledim. Stateskopu çıkardı kulağından, kaybettik dedi.İki dudağının arasından o kadar kolay çıktı ki o laf! Kaybettik!

Çığlıklarım, gözyaşlarım… Badem’in tüylerine dokunmaya korkmak, nefes aldığını sanıp defalarca yalvarmak yaşa nolur, aç gözünü diye… Uzun bir süre böyle gitti. Belkide kısa bir süredir ama bana ömür gibi geldi… Ben ilk şoku atlattıktan sonra ilk açıklama… ” Ben Ulaşla konuşmuştum, bana antibiyotikleri bırakamadı dün akşam, dengi ilaç elimde yoktu, bende penisilin vurdum. Sanırım alerjisi varmış anında götürdü. Kusura bakmayın, hiç aklıma gelmedi.” Açıklama değil ki bu, dalga geçmek bunun adı.

Ulan dallama! Cin olmadan adam mı çaprıyorsun sen! Eve girdiğinde anında hayvana iğneyi sokmasan,şundan şu sebepten şu yüzden desen, şu iğneyi yapıcam kabul ediyor musunuz desen! nolurdu sanki… Hem sen düşünmeyeceksinde ben mi düşünücem alerji ihtimalini. Aptal olmayan her insan bilir ki sen yıllarca bu işin okulunu okumuşsun sen nasıl bilmiyorsun, penisilin pat diye vurulur mu! Bebeğe penisilin vurulur mu! El kadar hayvana o iğne yapılır mı! Can almak bu kadar kolay mı! Kusura bakmayın diyince acılar diner mi!

Kendimi hiç affetmeyeceğim… Ulaş’a kendimden çok güvendiğim için, adam gelipte hoop iğneyi yapıyorum dediğinde, bir dur arkadaşım anlat hele ne yapıyorsun, dünkünün eş değerini getirdin de mi? demediğim için… İnsanın basireti mi bağlanıyor nedir, anlamadım. Biz böyle bir hataya nasıl düştük? Bir hekim bu hatayı nasıl yapar!

Sonra zaten gömdük minik meleği… Hiç yakışmadı kara toprağa. Hiç bir canlının bebeği yakışmıyor zaten… Ölümle anılmamalı bebekler…

Sakinleşir gibi olmuşken Ulaş aradı. Aslında o da şok oldu Badem’in öldüğüne dair resmi ağızdan cevap alıncaya kadar 3 kere aradı, onların açısından düşünüyorum, adam kendi hastasını arkadaşına emanet ediyor, arkadaşına güveniyor, arkadaşı geldiği beşinci dakikada golü atıp gidiyor. Şaka gibi… Ulaş’ın da kendisine böyle bir hatayı yedirebildiğini sanmıyorum.

Sonra Eray’la konuşuyorum, nasıl öldü, nereye düştü, aniden mi yığıldı yere diyorum… Ses yok… Ağlıyor, duvarları yumrukluyor… Gitti mi yani şimdi diyorum, bitti mi diyorum. Allah belalarını versin diyor…

Sakinleştiğimden emin olunca anlatıyor. Çığlık çığlığa ağladığını, ölmek için evde kendine sakin bir köşe aradığını, duvarın dibinde çırpınıp, kustuğunu,kucağına alıp abi buna birşey oluyor dediğini, adamın canı yandı ondan yapıyor dediğini,sonrada başının düştüğünü… Canı yana yana can verdiğini öğreniyorum kızımın, göz yaşları sel oluyor…

Ulaşı arıyoruz, sen bize hekim gönderdiğine emin misin, inek baytarı mı gönderdin, bu adam doktor mu doğru söyle diyoruz. Mehmet, Badem’in şoka girdiğini anlasa müdahale edilebilirdi, yaşama şansı vardı diyor… Acı üstüne acı biniyor o an…

Ölümün soğuk yüzü… Bir varsın, bir yoksun. Acı… Çok acı… Ama helal etmiyorum hakkımı. Öbür dünyada iki elim yakanızda! O hayvanında eli yakanızda!

Ne yazıkki bizimde var suçumuz. Galeyana geldik, gelmemeli, olayların hızını yavaşlatmalı, hatalara mahal vermemeliydik… En büyük hata benim… Daha bugün onun videosunu yayına hazırlarken yazdım, bana sımsıkı tutunan patisinin görüntüsüne… Güven bize kızım dedim. Bize güven ve o sımsıkı tuttuğun yerleri sakın bırakma dedim.Gceleri uyuturken güzelim gözlerine bakıp bakıp, seni çok seviyorum kızım, seni çok seviyorum, seni çok seviyorum dedim defalarca.. Güven bana, hayatta yalnız değilsin, ben varım dedim. O bana güvendi, bense onu celladına teslim ettim…

Tüm bu olaylar gelişmeden önce Ferop‘un sitesini geziyordum…Şu yazıya yorum bırakmıştım… Pişmanım… 4 günde bukadar sevilmez bir canlı. Sevilmemeliydi…

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.
“O olmazsa yaşayamam.” demeyeceksin.
Demeyeceksin işte.
Yaşarsın çünkü.
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın.
Ve zaten genellikle o daha az sever seni,
Senin onu sevdiğinden.
Çok sevmezsen, çok acımazsın.
Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.
Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.
Senin değillermiş gibi davranacaksın.
Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de
korkmazsın.
Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.
Çok eşyan olmayacak mesela evinde.
Paldır küldür yürüyebileceksin.
İlle de bir şeyleri sahipleneceksen,
Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.
Gökyüzünü sahipleneceksin,
Güneşi, ayı, yıldızları…
Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.
“O benim.” diyeceksin.
Mutlaka sana ait olmasın istiyorsan birşeylerin…
Mesela gökkuşağı senin olacak.
İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait
olacaksın.
Mesela turuncuya, yada pembeye.
Ya da cennete ait olacaksın.
Çok sahiplenmeden, Çok ait olmadan yaşayacaksın.
Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi, Hem
de hep senin kalacakmış gibi hayat. İlişik yaşayacaksın. Ucundan tutarak… (Can Yücel)

Olay budur arkadaşlar… Allaha emanet olun, sevdiklerinizi emanet edeceğiniz adamları doğru seçin…

Kızımız, sağlık sorunları sebebiyle bizi üzmeye devam ediyor. Dün akşam hekimimiz Ulaş Bey, misafirimiz oldu. Badem’i muayene etti. Antibiyotik tedavisine başlamamız gerektiğini söyledi. İç parazit aşısını ve ilk antibiyotik enjeksiyonunu yaptı.Canıda pek tatlıymış ufaklığın. İsyani bastı hemen.

Rahatsızlığının ve keyifsizliğinin üstüne birde halsizlik ve iştah kaybı yaşıyoruz aşı yan etkisi olarak.  Sürekli bir uyku hali söz konusu. Ulaş Bey bu tarz reaksiyonların normal olduğunu, 2 gün içinde kendisini toplayacağını ve oyunlar yapmaya başlayacağını söyledi. Gözünü gözmün içine dikip acı acı miyavlaması çok canımı sıkıyor. Vücuttaki su kaybını engellemek için sürekli su içmesini sağlıyoruz ve patates ve tavuk gögsü haşlamasından başka yemek vermiyoruz. Anne sütünden yeni kesilen bebeklerin sindirim sistemi sorunları yaşadığını bu yüzden ilk zamanlar ishal olabileceklerini, geçiş döneminde yağsız, az tuzlu yemekler ve az çeşitli yemeklerle daha az sorun yaşayarak, bu günleri aşabileceğimizi öğrendik. Tüm bu tedbirlere ve antibiyotik tedavisine rağmen ishal sorununu helen çözemedik…

Tuvalet eğitimini ilk geceden öğrenmiş olması benim için büyük şans Neyseki paytak paytak koşarak tuvalete gidiyor sancı geldiğinde.

Kızımızın sağlık karnesi düzenlendi, kimlik kartı hazırlandı Yurtdışı, şehirlerarası ve hatta şehiriçi yolculuğa çıkarken, otobüs şoförleriyle ve halkla sorun yaşamamak için olmazsa olmazı evcil hayvanların.

Badem’in dün akşamki tedavisi bittikten sonra Jennifer’ın sahiplerinin ricası üzerine hekimimiz onunda yanına gitti. İçimizi rahatlatan haberi ondan öğrendik. Gençlik hastalığı belirtileri yok, yalnızca ağız içi enfeksiyonu var ve yaralar yüzünden yemek yiyemiyor bu da vücut direncinin düşmesine neden oluyor. Biraz uzun süreli antibiyotik tedavisine başlanmalı ve bol bol beslenmeli. Kısa sürede kendisini toplar, dedi.

Muğla-Merkezde bir tanıdıklarına misafirliğe gitmiş ev sahibimiz. Şuradaki yazımda bahsetmiştim, herkeste bir değişiklik var, herkeste bir kedi sevgisi oluştu diye. Kucaklayıp getirmişler orada gördükleri bir yavruyu. Bakarız biz buna diye.(Daha önce sahiplendikleri bebeği bahçeden çaldılar ) Ama evin babası izin vermeyince beni aradılar. Bende tipini bir göreyim hele gelip, sonra karar veririm dedim. Dediğim gibi olmadı. Amacım ağırdan almak ve kendi kendime verdiğim,evlenene kadar kedi bakmak yok, sözümü tutmaktı. Gördüğüm anda kutusu nerde, yemek kapları nerde, kaç günlükmüş gibi bir sürü sordum ve kucaklayıp getirdim eve.

Yemek sonrası bademli dondurmam, film keyfi kuruyemişim, çay saatinde çerezim var artık! Fındık fıstığım, lokumum, kabuklu yemişim Gri gözlerini yemişim

Geldiği ilk gece biraz sorun yaşamış ve yaşatmış olsada, Hekimimiz Ulaş Bey’den online destek alarak sorunu çözmüş bulunuyoruz… Çok şükür ki… İlk resimlerini çektiğimde daha detaylı bir tanıtım yazısı yazacağım kendisi için. Bu ön bilgi olsun. Yıllar boyu, onun büyüyüşüne, yaptıklarına hep beraber şahit olmamız dileğiyle…

Uzun ömürlü ol kızım. Sağlıkla ve mutlulukla büyü… Tüm oyunculuğunla, beni kendine aşık eden plastik ördek ciiiyk’lamanla hep benimle ol tamam mı?