Dokuz yıl kadar önce, 13 Aralık 1997 Cumartesi günü kedimizi aşıya götürdük. Kedimiz Puşu, pek veteriner sevmezdi. Veteriner seven kedi çok fazla değildir zaten ama bizimki iğneye karşı çok tepki gösteriyor ve aşırı strese giriyordu.

Ama ne olursa olsun kedimizin sağlığı için çok büyük önemi olan bu aşıyı yaptırmak zorundaydık. Güç bela ikna ederek kafesine soktuğumuz Puşu’yu arabayla 3 dk. mesafede olan veterinerimize götürdük. Çığlık çığlığa miyavlayarak ortalığı birbirine kattı ama aşıyı da yaptırdık dolayısıyla kedimizin sağlığı için çok faydalı bir işi zorla da olsa gerçekleştirmiş olduk ve evimize döndük.

Eve döndükten birkaç dakika sonra Puşu yaşadığı stres nedeniyle solunum depresyonuna girdi. Apar topar veterinere geri döndük. Kalp masajı, adrenalin iğneleri vs. ama hiçbir faydası olmadı. Puşu’yu kaybettik.

Modern Avrupa tıbbı ilaçların kullanımında ve tedavilerin uygulanmasına fayda/zarar hesabına dayanır. Eğer bir ilacın faydası zararından fazlaysa bu ilaç hastaya verilir. Faydası zararını aşmıyorsa verilmez.

Biz, Puşu’nun sağlığı için her ne pahasına olursa olsun yapılması gereken basit bir aşıyı yaptırdık aklımız sıra. Ama insanlar olarak kendi streslerimize, anksiyetemize, depresyonumuza önem vermediğimiz gibi hayvanlarınkini de unutuyoruz. Bu ihmalkarlık Puşu’nun ölümüyle sonuçlandı. Acaba kendi yaşamlarımızda görmezden geldiğimiz ve önemsiz bulduğumuz, üstünü çeşitli biçimlerde örtmekle avunduğumuz streslerimiz bize nelere mal oluyor?

İnsanoğlu olarak hayatta marifet kabul ettiğimiz şeylerden biri iki ayağımızı bir pabuca sokabilmektir. Kim ki iki ayağını bir pabuca diğerlerinden daha çabuk ve daha güzel sığdırır, onun bu dünyada kazandığı zannedilir.

Oysa hastaneler genellikle anksiyete ve depresyondan kaynaklanan psikosomatik rahatsızlıklar olan baş ağrısı, deri döküntüleri, ve daha burada saymakla bitmeyecek hastalıklardan muzdarip kişilerle dolup taşmaktadır. İşin kötüsü, birer insan evladı olan doktorlarımız da psikoloji ve psikiyatri bilimlerinden ya kaçmakta ya da bunları hafife almaktalar. Dolayısıyla sizi muayene eden bir doktorun stres, anksiyete, depresyon gibi rahatsızlıkları hesaba katarak bir uzmandan konsültasyon istemesi veya sizi bu alanda başka bir uzmana sevketmesi nadir rastlanan bir profesyonellik seviyesidir.

Bana soracak olursanız (halkla ilişkiler ve pazarlama iletişimi uzmanlarının tam bu noktada içlerinden geçirdiği şey “vah vah yazık yazık ne de güzel yazmış çocuk ama keşke bence diye başlayan bir cümle kurmasaydı…” cümlesidir, bu konuya ayrı bir yazıda kesinlikle değineceğim) altı ayda bir diş doktoruna görünmenizdense bir psikoloğa görünmenizi tavsiye ederim. Sağlığınız açısından söylüyorum bunu, birkaç yıl daha uzun yaşayabilme ihtimaliniz açısından.

Osman BÖRÜTECENE

BU YAZI ”BANA ELİNİZİ UZATIN” KAMPANYASI ÇERÇEVESİNDE YAYIMLANMIŞTIR.