Hayvan sevmenin bir adım ötesi insan sevmektir..

Ben bir sokak köpeğiyim. Sadece bir köpek! Sokakta doğdum, bazıları gibi ”cins” değildim. Hani o pet-shoplarda görüp bayıldığınız, ”Ne sevimli şey” dediklerinizden olamadım hiç. Onlara gösterdiğiniz sevgi ve anlayışı hak edemedim hiç. Çünkü ben sokaktaydım, ben cins değildim, ben pis ve bakımsızdım.
Ben sadece bir köpeğim. Sokak köpeği!.. Sizlerin tehlikeli bulduklarınızdan, kuduz diye korktuklarınızdan; yanından geçerken çocuklarınızı kollarından çekip “Ay elleme o pis köpeği” dediklerinizden… Kendi korkularınızı herkeslere aşılayıp hedef gösterdiklerinizden… O korkularınız ki bizleri siyanürle zehirleten, pompalı tüfeklerle vurduran… O korkularınız ki bizleri tekmeleten, iten, kakan, demir sopalarla işkence eden… O korkularınız ki 5 yaşında çocuğu bile bize taşla saldırtan… O korkularınız ki 10 yaşındaki çocukların bizleri dövmesine sebep olan ve en acımasızı da siz insanoğlunun çocuklarının bundan zevk almasına, bununla eğlenmesine sebep olan… O çocuklar ki daha 10 yaşında; daha aşkı, sevgiyi, paylaşmayı öğrenmeden önce işkence etmeyi ve bundan zevk almayı öğrenen…O insanoğlu ki kendine hiçbir zararı olmayan hayvanı boynuna tel geçirip boğan…
Devamini oku »
Sonbahar bebeğiydin. Ama bilmiyordun hiç yağmuru, soğuğu.. Kış ortasında bir gün, oyun oynarken sıcacık yuvanda, kulağını kabartıp dışardan gelen sesleri dinledin. Gök gürlüyor, damlalar cama vuruyordu. Gözlerini iri iri açarak ve kulaklarını oynatarak anlamaya çalıştın ne olduğunu. Aldım kucağıma, çıkardım balkona… İlk yağmurunu izlettim sana. Küçük bir bebek gibi, tırnaklarını geçirdin tişörtüme. Korktun, irkildin.
Sonraki yağmurları, cam kenarından izlemeyi öğrendin. Camdan kayıp giden damlalara, pati atmaca oynadın…
Bu da benim ilk yağmurum bebeğim. Sensiz ilk yağmurum…
Ölmemişler,
Ama gömülmüşler…
Gömülmüşler,
Ama anneymişler…
Onlar bebekler,
Toprağı kazıyorlar,
Onlar ANNELERİNİ toprağın altında arıyorlar…
Anlayamıyorlar, sadece arıyorlar.
Onlar anneler,
Traktörlerle taşınıp,
CANLI CANLI gömülmüşler…
Toprak gelmiş üstlerine,
Gözlerine, burun deliklerine…
Kıpırdayamamışlar,
Nefes alamamışlar,
Onlar orada toprakla dolarak ölmüşler…
Sonra bir belediyenin başkan yardımcısı çıkmış,
Yavrulara ne olacak diye soranlara gülerek
“ANNELERİ GELSIN ALSIN“ demiş…
Peki siz belediye başkan yardımcısı!
Sizin İNSANLIĞINIZ hangi buldozerle GÖMÜLDÜ?
Hangi traktöre yüklediniz içinizdeki MERHAMETİ?
Özgün ÖZTÜRK