23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramımız kutlu olsun!

Bu 23 Nisanda bu blog Tohum Otizm Vakfı Öğrencisi Ozan’ın… Yaptığı resimden nasıl bir dünya bırakmamızı istediği o kadar açık ki… Yemyeşil gülen bir ağaç, tertemiz bir akarsu…

Hepimiz çizmedik mi böyle bir dünya? Her 23 Nisan’da bağıra çağıra söylemedik mi, Bir dünya bırakın biz çocuklara, ıslanmış olmasın gözyaşlarıyla! Şimdi hayallerdeki dünyayı bırakmak bizim elimizde…

Devamini oku »

Kuyruğumu yeniden böyle dik tutacağım günler gelecek annecim.. Üzülme… Yanlışlıkla ağaçtan yuvarlanınca ben, her kedi gibi dört ayak üstüne düşmeyi başaramadım işte. Kırdım popişi… Sen sabret, hiç birşey olmamış gibi davran, beni çok sevmeye devam et.

Bugün Dilan teyze söyledi bana, dışarı çıkmamalıymışım artık. Yerde sürünen kuyruğumun bi arabanın altında kalması, kapıya sıkışması ya da tahriş olup enfeksiyon kapması yaşayabileceğim sorunlarmış.İyice yazdım bu yaramaz kafama, merak etme.

Söz annecim, artık ev kedisi olmaya karar verdim. Yok bana sokak falan! Sen arada bir eve kelebek, örümcek, sinek falan getirirsen canımda sıkılmamış olur. Bütün sorunları konuşup hallettiğimize göre ben uyumaya gidiyorum.

Mii-mii-iii…yuk!

Kötü başlayan bir gün… Dehşet içinde kaldığım bir sabah… Bugün…

Rüya tuvalet için artık dışarı çıkmaya başladı. Çişi-kakası geldiğinde kapıya gidip anahtarı sallaması, bize bir işaret. Bu sabahta aynı sesle uyandım ve onu bahçeye bıraktım. Birkaç saat sonra çıkıp seslendim gelmesi için. Gelmedi. Eray bahçede şöyle bir tur attı ve bebekliklerini geçirdikleri kutunun içinde kıvrılmış uyurken buldu onu. Yanına gidip elimi uzattığımda başını kaldırdı ve beni benden aldı… Yüzü gözü çizilmiş, kanamış, her tarafı yaralanmıştı.

Devamini oku »