Hayvan sevmenin bir adım ötesi insan sevmektir..
Onlar büyüyorlar.. Kardeş kedilerimiz, Rozi’nin bebekleri.. Dünyalar güzeli yavrular. Şimdiden iki tanesine anne buldu bile Aysel Hanım. Rozi’den ayrılma zamanları geldiğinde, sokağa değil, kendilerini bir ömür koruyup, sevecek yeni yuvalarına emanet edilecekler.. Hepsinin şansının bol olması dileğiyle
Çok geçmedi işte yine üstünden… Seninle yaptığımız o konuşmanın ardından, dışarı çıkıp kelebek kovalıcam ben diye tutturdun. Bahçeye çıkardım seni, ağaçlara tırmandın yine, toprak eşeledin, yuvarlandın, ot, börtü böcek yedin falan… Hadi eve kızım dedim, hiç ikiletmeden ardım sıra zıplaya zıplaya girdin eve… Yuvarlandın yerlerde… Gece boyu koklaştık, sen bana dokundun patilerinle… Ben patilerini sevdim. Kulaklarını gıdıkladım, sende pijamamın ipini çekiştirdin.
Sabah oldu, beraber kahvaltımızı ettik. Aslında hemen oyuna başlaman lazımdı. Ben bulaşıkları yıkarken senin bilgisayarın üstüne uzanman ve müziğin nerden geldiğini anlamaya çalışman gerekiyordu. Yerdeki çorapları yuvarlaman, yatak örtülerini yere düşürene kadar çekiştirmen gerekiyordu. Yapmadın… Usulca tırmandın uyku sepetine ve ışık vurmayan, kuytu bir köşede daldın uykuya… Saatlerce uyudun.
Bu tribine anlam verememekle birlikte, yorgun heralde diyip rahatsız etmemeyi tercih ettim. Hem bahaneyle bende kağıda kaleme atlayıp zıplayan bir kedi olmadan masanın üstünde,
Devamini oku »
O bizim Rozimiz… Bembeyaz bir anne prenses…
Henüz bebekleri karnında… Heyecanla bekliyoruz.