Önce wordpressten kaynaklanan sorunlar, ardından sınavlar, şimdi de bayram tatili… Pati izi bırakmama uzun süredir mani olanlar, mani olmaya devam edenler… Bu akşam Ankara’ya gidiyorum, bilgisayarım teknik servise gönderildi, zaten evde de internet yok Bir süre buralarda olamayacağım…

Bebekleri Muğla’da bırakıyoruz. Onlar bir hafta Gamze ablalarına emanet. 1 Aralıkta yeniden görüşmek üzere… Herkese bol patili günler diliyorum efendim Ve bir mesaj…

Sorun: Metrodaki insani yardim vakfi afisinin slogani “kurban iyiligi yasatmaktir” Cozum: Asil iyilik hayvani yasatmaktir!

(Loneart)

Her akşam aynı saatlerde işinden döner. Hemen koşarım yanına. Bir iki mırk dememe kalmadan köşedeki bakkaldan artık o gün canım ne çekmişse alır bana. Herkes kuru mama veriyor diye bilhassa yaş mama alır ki, değmeyin keyfimize. Keyfimize diyorum üst sokaktan arkadaşlar da gelir çoğu zaman. Galiba canı sıkkın bugünlerde…Nerden mi biliyorum?

Geçenlerde beni farketmesi için çantasından omzuna oradan da kafasına tırmanmam gerekti. Hatta dün bacağına sarıldığımda “Öf be arsız kızım, ayağıma dolanıp durma” dedi nedense. Oysa ki sokağın başında görünür görünmez var gücümle ona doğru koşarım. Bakkal ve diğer komşular kaç kaç diye ona tezahürat yaparlar. Kocası sabah ondan önce apartmandan çıkar “Hayatım gelebilirsin

Devamini oku »