Sayılı günler sonunda bitti. Resimde ki kedi gibi, ağzım kulaklarımda. Kısa süreliğine de olsa, Muğla’ya gidiyorum, evime, düzenime, ağlaya ağlaya orada bir tanıdığa emanet etmek zorunda kaldığım, Umut’a… Masmavi gözlerinin ucunda, su damlası varmış gibi hüzünlü bakan Umut’a…Kucağımdan başka yerde uyuyamayan, su kabından korkan, elektrik süpürgesi çalıştığında giysi dolabının çekmecesine saklanan Umuta’a.. Kavuşma vakti… Ve tabi birde Eray‘a… Zaman geçmez gibi gelirken, her anın içinde binbir türlü sevinç ve keder yaşatırken, su gibi akıp geçiyor aslında…

Yüzümde böyle salak bir gülümseme, bir mülayim bakış taşıyarak, bavulumu hazırlıyorum Resim sayesinde sizlerinde yüzünde minik bir tebessüm oluşmasına vesile olabildiysem ne mutlu bana

Uykusuz’da yayınlandığından beri dilime dolanan bir espiridir. Eskidi biraz ama ben paylaşmak istedim yinede. Beslenir ki bu