Kaybol’ dedin duydum. Şimdi alır başımı giderim bu evden, görürsün gününü. Sokaklarda beni aramaya çıkarsın ama o zaman iş işten geçmiş olur. Neymiş cam kase kırılmış, odadan çıkışımdan belliymiş bir halt karıştırdığım. Ne yapayım, her taraf kırılacak eşyayla dolu, tedirginlikten şöyle rahat rahat atlayıp zıplayamıyoruz ki.

Şimdi de yanımıza geldi, hanginiz yaptı diye bize soruyor. Yok kafayı yemiş bu. Neyi değiştirecekse sanki, ortalığı toplayacağına dedektiflik yapıyor. Cam kasenin içinden sular dökülünce ayak izleri oluşmuş, oturmuş polis müfettişi gibi onları inceliyor. Gören de hırsızlık dosyasını soruşturmak için parmak izi alıyor sanacak. Getirin bakalım patilerinizi, sen de gel. Çok bekle, zor bulursun faili, o patilerden. Utanmasa, odaya çekip ifadelerimizi alacak.

Cam bu, çatlar, kırılır, paramparça olur. Taşırken bile üzerindeki kutulara yazıyorlar, “Dikkat, kırılabilir” diye. Takım bozulmuş. Sanki tabaklar, çanaklar aralarında bir futbol takımı kurmuşlar da sahaya aynı formayla çıkıyorlar. Al yeni bir kase, görenlere, bunu takıma yeni transfer ettik dersin.

Kısa sürede boynunun altında damarlar çıktı, hızla da kelleşiyor. Nedeni belli, tabak takımı bozulmasın, tüller yırtılmasın, koltuklardan püsküller sarkmasın… Bu kadar şeyi takip etsem ben de kafayı yerdim. Bir doktora gitse, adam anlatacak, boş ver tabağı çanağı, keyfine bak diyecek ama her haltı bildiğini sanıyor ya hayatta doktora da gitmez.

Şimdi akıl etti de yeni bir kaseye su koydu. Elimde olsa eski bir kedi sözünü büyük harflerle duvara asacağım. Atalarımız der ki:

Kumu değiştir, suları tazele, mamayı sakın unutma!

Bir hayvanı sevmekle başlar temalı resim yarışması geçtiğimiz ay sonuçlandı. Haytap, doğayı ve hayvanları koruma derneği, Adana veteriner hekimler odası, Adana ressamlar derneği,Adana atık toplayıcılar yardımlaşma ve dayanışma derneği gibi pek çok destekçisinin bulunduğu yarışmada, minik eller yüreklerindeki sevgiyi kağıtlara aktardılar.6,7,8. sınıfların katıldığı yarışmada birinciye bilgisayar,ikinci ve üçüncüye ise bisiklet hediye edildi. Hayalgücü ve yaratıcılığın en saf halini, sevginin en temiz halini sizlerle de paylaşmak istedim… Gördünüz mü böyle resimler bakın bakalım

Devamini oku »

Ben onları keşfedeli, neye benzediklerini göreli epey oluyor. Ama onlar hayata bugün açtılar gözlerini. Geldikleri dünyanın neye benzediğini, benim nasıl olduğumu, annelerini ilk kez gördüler..

Mavi boncuk gözleriyle etrafı kesiyorlardı yanlarına girdiğimde. Ağızlarını açıp açıp kapatıyorlar, akıllarınca miyavlıyorlar. Görüntü var ses yok sizin anlayacağınız Hele biri nasıl hareketli, çırpı bacaklarıyla sepetin içinde ayağa kalkmaya çalışıyor, Öbürü maskeli olan, başını parmaklarıma doğru uzatıyor, yumuşacık pırıl pırıl tüyleriyle okşanmak istiyor. Üçüncü yavru hala bebek Uyuyor, öbürleri gibi dünyalar güzeli.. Tam yanlarından çıkarken, Mama bütün endamıyla geliyor yavrularının yanına. Akşam gezmesinden dönüyor arsız

Annelerini görünce susuyor bizim sessiz kaplanlar. Yalanmaya başlıyorlar. Anne sözü dinliyorlar, masumlar.. Öğrenmişler herbişeyi.. İnsanoğlu yavrusuna nasıl bağlıysa, nasıl dikey bir sevgi akışı varsa yavrusuna doğru, Mama ve bebekleride öyle. Hani anneler hep sever, çocuk büyüdükçe annenin sevgiside büyür ya…Ama çocuk biraz nankördür, bilirki anne hep orda, ihtiyacı olduğunda yanı başında.. Kedilerin sevgi akışıda böyle geometrik işte.. Gözümün önünde bir anne ve bebek ilişkisi bukadar sıcak yaşanırken, bu güzelliklere tanık olmak harkulade..

(hikayenin öncesi için lütfen buraya)